บ้านหลังนึง แม่เป็นคนขายอาหารตามสั่ง มีลูกๆ ที่ต้องเลี้ยงดูอยู่ 2 คนด้วยกัน โดยปกติในแต่ละวัน หลังจากเก็บข้าวของ และปิดร้านแล้ว แม่ จะนำเงินที่ขายได้ มานับ และแบ่งใส่ในกระป๋องนมใบเก่าๆ ที่ใช้มานานหลายปีแล้ว เป็นประจำ เพื่อเก็บและไว้ใช้จ่ายในยามฉุกเฉินด้วย ลูกๆ 2 คน อยู่ในวัยเรียน คนพี่ชื่อ โป้ง เรียนอยู่ ป.2 ด้วยความที่โป้งเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะซน ก็มักจะสร้างความวุ่นวายให้กับแม่ได้เสมอๆ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่โป้งไปโรงเรียนและได้เห็นเพื่อนๆ มีของเล่น ที่ตนเองไม่มี ก็นึกอยากที่จะได้บ้าง คิดอยู่ว่า “ถ้าไปบอกแม่ แม่จะต้องไม่ให้แน่ๆ” แต่ด้วยความอยากได้ ก็ทำให้ครุ่นคิดถึงของเล่นชิ้นนั้นเป็นระยะๆ

ครั้นพอกลับถึงบ้าน ขณะเดินขึ้นไปบนบ้าน ก็พอดีมองไปเห็นกระป๋องนมที่แม่ใส่ตังค์ไว้ บนหลังตู้กับข้าว ก็ทำให้จิตที่ไม่ดี เริ่มต้นทำงาน โป้งเดินไปหยิบกระป๋องใบนั้น เปิดออกดู ก็พบกับเงินอยู่จำนวนหนึ่ง และคิดว่า “ไม่น่าเป็นไรน่า ของเล่นเพียงไม่กี่บาท เอาเงินนี้ไปใช้ก่อน แล้วเราจะนำเงินค่าขนมที่ได้ในแต่ละวัน กลับมาคืนที่เดิมให้แม่ก็แล้วกัน” เมื่อคิดดังนั้น โป้ง ก็นำเงินออกมาเพื่อเตรียมไปซื้อของเล่นที่ตนเองต้องการในวันรุ่งขึ้น

แต่เมื่อซื้อมาอย่างที่ต้องการแล้ว ก็พบว่า มันไม่ได้น่าสนุกอะไรมากมายเลย เล่นไม่นานก็เบื่อ และทิ้งมันเอาไว้โดยไม่ใส่ใจ เงินค่าขนมที่คิดว่าจะเก็บเอาไว้คืนแม่ ก็กลับนำไปใช้ซื้อขนมเสียหมด ไม่มีเหลือ

อีกไม่กี่วันต่อมา โป้ง ก็เห็นเพื่อนมีของเล่นใหม่ แต่โป้งยังไม่มี ก็เลยเกิดความอยากได้ และทำเช่นเดิมอีก เมื่อทำไปหลายครั้งเข้า ก็เกิดความแปลกใจ ที่ทำไม แม่ถึงไม่รู้ และแม่ไม่ว่า ทั้งๆ ที่ นำเงินออกมาใช้หลายบาทแล้วก็ตาม และที่เคยสัญญากับตัวเองว่าจะนำเงินค่าขนม ไปใส่คืนในกระป๋องให้แม่นั้น ก็ยังไม่ได้ทำเสียที แม้จะยังไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก จนกระทั่งวันหนึ่ง

ที่โรงเรียน คุณครูสอนเรื่องของ การให้อภัย ว่า มีคนขโมยของในร้านค้า แต่เมื่อนำไปคืน เจ้าของร้าน ก็พร้อมจะให้อภัย ให้คนที่ขโมยนั้น กลับตัวกลับใจเสียใหม่ จึงทำให้โป้งฉุกคิดถึงสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไป ในวันนั้น โป้งจึงไม่ได้กินขนมอะไรเลย ด้วยความตั้งใจว่า จะนำเงินที่แม่ให้กินขนมทั้งหมดในวันนี้ ไปใส่กระป่องนมเก่าๆ ในนั้นของแม่ และจะนำไปใส่ทุกๆวัน จนกว่าจะครบตามจำนวนที่โป้งนำมาซื้อของเล่น ที่เบื่อและทิ้งอยู่ภายในห้องนอนอยู่หลายชิ้น

และคืนนั้นเอง ที่แม่ของโป้งได้เรียกโป้ง เข้าไปหาก่อนนอน แม่ถามโป้งว่า “โป้ง รู้สำนึกในสิ่งที่โป้งทำ แล้วใช่หรือไม่” โป้งถึงกับตกใจ และไม่คิดว่าแม่จะรู้เรื่องเงินเหล่านั้น เพราะแม่ไม่เคยที่จะพูดถึงเรื่องเงินเหล่านั้นเลย จึงตอบไปว่า “เรื่องอะไรหรือครับแม่”
แม่ก็ตอบว่า “โป้ง สิ่งที่ลูกทำนั้น ไม่ใช่ว่า แม่ไม่รู้ และไม่เห็น เพียงแต่แม่ต้องการให้โป้ง ลูกของแม่นั้น รู้สำนึกถึงสิ่งที่ทำไป ว่ามันไม่ดี และในวันนี้ แม่เห็นว่า เงิน ไม่ได้ลดลง แต่กลับมีเงินเพิ่มเข้ามาในกระป๋องนม ที่แม่ไว้เก็บเงินนั้น ซึ่งนั่นทำให้แม่รู้ว่า ลูกของแม่ รู้สำนึกบ้างแล้ว”
โป้งตกใจอย่างมาก เข้าไปกอดเข่าแม่และกล่าวขอโทษแม่ในทันที
แม่บอกว่า “เงินแม่นั้นลดลง แต่ของเล่นที่ลูกมีอยู่นั้น กลับเพิ่มขึ้น ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รู้ ลูกเป็นอย่างไร แม่ก็รู้อยู่ แต่แม่ก็ต้องการให้ลูกรู้จักตัวเอง รู้จักสำนึกผิดชอบ ที่ได้ทำสิ่งไม่ดีลงไป และแม่เชื่ออยู่ว่า การที่แม่พาลูกของแม่ไปวันทุกอาทิตย์นั้น จะยังทำให้จิตใจส่วนลึกๆ ของลูกมีความสำนึกอยู่ และแม่ก็รอวันที่ลูกจะสำนึก และวันนี้ แม่ก็ได้เห็นผลนั้นแล้ว”
โป้งขอโทษแม่อีกครั้ง พร้อมกับบอกแม่ว่า “แม่ครับ ผมขอโทษครับ ผมสำนึกผิดแล้ว เพราะความอยากได้ โดยไม่ไตร่ตรองถึงความผิด ความไม่สมควรที่จะทำ ทำให้ผมได้แอบนำเงินของแม่ไปใช้ และผมจะเก็บเงินค่าขนมในแต่ละวันมาคืนแม่ครับ”
แม่จึงสอนต่อว่า “ลูกทำผิด และรู้สึกนึกผิดนั้น ก็ดีแล้ว สิ่งที่ลูกทำ แม้ว่า ถ้าไม่มีใครรู้ และไม่มีใครเห็น แต่ตัวลูกนั่นแหละ ที่รู้ ใช่หรือไม่”
“ใช่ครับ” โป้งตอบ
แม่ก็พูดต่อว่า “การที่ใครทำผิด แล้วยอมรับผิด รู้จักขอโทษนั้น ก็สมควรได้รับการอภัย แต่สิ่งที่ลูกทำไปแล้วนั้น ความผิด ก็คือความผิด มันจะยังคงเป็นบาดแผล ติดอยู่ในใจของลูกต่อไป และมันจะคอยกระตุ้นเตือน ให้ลูกรู้จักระวัง ที่จะไม่กระทำผิดอีก อย่าอ่อนแอ ต่อความอยากได้ แล้วลูกจะไม่ทำผิดแบบนี้อีก”
“ครับแม่”
“ยังไงก็ตาม ลืมเก็บเงินค่าขนมของลูกมาคืนแม่ เป็นค่าของเล่น ที่ลูกซื้อไปด้วยล่ะ” แม่สับทับ ส่งท้าย ก่อนบอกให้โป้งไปนอน

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนทำผิด หากรู้สึกสำนึกถึงความผิดนั้นแล้ว ก็สมควรได้รับการอภัย หากแต่ว่า ความผิดนั้น ก็ควรได้รับการลงโทษ หรือชดใช้ ตามความเหมาะสมของความผิดนั้นด้วยเช่นกัน เว้นเสียแต่ การลงโทษนั้น ไม่ให้คุณแก่ใครๆ เลย

ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง แล้วก็ในบ้านหลังหนึ่ง ในหมู่บ้านแห่งนั้น ต้องการที่จะปลูกต้นไม้ ในรั้วบ้านของตัวเอง เพราะต้องการเพิ่มความร่มรื่น และสวยงามให้กับบ้านตนเอง จึงบอกให้ลูกชายของตนไปยืมพลั่วจากเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน เพื่อนำมาขุดดินปลูกต้นไม้ ลูกชายก็เดินไปขอยืมเพื่อนบ้านตามที่พ่อบอก แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับมา พ่อก็คิดว่า ลูกชาย คงพูดกับเค้าไม่เข้าใจ ก็เลยเดินไปขอยืมด้วยตนเอง แต่ก็เดินกลับมาด้วยอารมณ์ที่โมโหพอสมควร ที่ถูกปฏิเสธการให้ยืมมาเช่นกัน ลูกชายเห็นดังนั้น ก็คิดว่า คงไม่ได้ปลูกต้นไม้แน่ๆ

จึงถามพ่อไปว่า
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีครับพ่อ”

พ่อเอง ก็ตอบว่า
“แล้วจะไปทำอะไรได้ล่ะ ก็เข้าไปในบ้าน แล้วหยิบพลั่วของเราออกมาสิ”

เป็นยังไงครับ นิทานเรื่องสั้นๆ แต่ก็สอนอะไรเราได้ หลายๆ ครั้ง หลายๆ คนในชีวิตจริงก็มักจะเจอคนประเภทนี้กันอยู่บ่อยๆ หรือแม้กระทั่ง อาจจะเคยเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้อยู่บ้าง คนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ อยู่เรื่อยนั้นจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรู้สึก ดีๆ โอกาสดีๆ เลย เพราะไม่มีคนมากนักหรอก ที่เมื่อถูกหรอก หรือเสียเปรียบแล้ว จะไม่จดจำไว้เป็นบทเรียน และเมื่อคนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น เดินเข้ามาหา ก็จะคนอื่นๆ ก็จะรีบหนีเดินทางไปโดนทันที เมื่อใครๆ ต่างก็เบือนหน้าหนี เดินถอยห่างไป แล้วผู้ที่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ นั้น จะอยู่อย่างมีความสุขได้อย่างไร

ตรงกันข้าม หากเรารู้จักเป็นผู้ให้ เราก็จะมีความสุข จากการเป็นผู้ให้ การรู้จักให้ รู้จักแบ่งปัน เพราะเมื่อเราให้ ผู้รับก็จะมีความสุข แล้วเราก็จะมีความสุขตามไปด้วย คนที่รู้จักให้ จะเดินไปไหน ก็จะมีคนห้อมล้อม ไม่ใช่ว่า เพราะเค้าต้องการปรี่เข้ามาเพื่อจะขอ แต่เพราะเค้ารู้ว่า คนๆนี้ ไม่มีพิษมีภัย สามารถคบหาสมาคมด้วยได้ นั่นก็ทำให้เรามีเพื่อนเยอะ และมีโอกาสอีกหลายๆ อย่างในชีวิต ก็จะเยอะตามไปด้วย

การรู้จักให้ ไม่จำเป็นต้องเป็นเงินทองเสมอไป สามารถให้ได้ ในสิ่งที่เรามี เช่น เรามีความรู้ ก็สามารถแบ่งปัน สอน ชี้แนะ ผู้อื่นได้ , หากเราไม่มีอะไรเลย มีเพียงเวลา เราก็ยังสามารถแบ่งปันเวลาเหล่านั้น เพื่อคนอื่นได้ เช่น อ่านหนังสือ อัดเป็นเทป เพื่อให้ผู้พิการทางสายตา ได้ฟัง ก็เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นเช่นกัน หากเรารู้จักทำ รู้จักให้ เราก็จะมีความสุข และเราก็จะได้รับการยอมรับจากคนรอบข้างเป็นสิ่งตอบแทน หากแม้ว่าวันใด เราตกทุกข์ ลำบากบ้าง คนรอบข้างช่วยได้ เค้าก็พร้อมจะช่วยเราแน่นอน แต่หากเราไม่รู้จักให้ วันใด ที่เราตกทุกข์ ลำบาก แล้วเราจะหวังความช่วยเหลือจากใครได้กันล่ะ สุดท้ายขอให้ทุกๆ ท่านมีความสุขกับการให้ ครับ

ในสมัยที่ไอศครีมซันเดยังมีราคาถูกอยู่มาก เด็กชายอายุสิบขวบคนหนึ่งเข้าไปในคอฟฟี่ชอป ของโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วนั่งที่โต๊ะ
เมื่อพนักงานเสริฟวางแก้วน้ำลงตรงหน้า เด็กชายก็ถามว่า

“ไอศครีมซันเด ราคาเท่าใหร่ครับ?”
“ห้าสิบเซ็นต์” พนักงานเสริฟสาวตอบ

แล้วเด็กชายก็ดึงมือออกจากกระเป๋า แล้วก็นับเหรียญในมือ

“งั้น ไอศครีมเปล่าๆล่ะครับราคาเท่าใหร่”

เด็กชายถามอีก ตอนนี้เริ่มมี คนรอมากขึ้น และพนักงานเสริฟสาวก็เริ่มจะหมดความอดทน

“สามสิบห้าเซ็นต์”

เธอตอบห้วน เด็กชายนับเหรียญในมืออีกครั้ง

“ผมขอไอศครีมเปล่าครับ”

เด็กชายบอก แล้วพนักงานเสริฟสาวก็เอา ไอศครีมมาให้เอาใบเสร็จมาให้แล้วก็เดินหนีไป เด็กชายทานไอศครีมหมดแล้ว จ่ายเงินแล้วก็จากไปเมื่อพนักงานเสริฟเดินกลับมา เธอก็เริ่มร้องไห้เมื่อเธอเช็ดโต๊ะ บนโต๊ะนั้นมีเหรียญนิกเกิลราคาห้าเซ็นต์ สองเหรียญ และเหรียญเพนนีอีกห้าเหรียญ วางอยู่อย่างบรรจงข้างจานเปล่านั้น เห็นไหมว่า เด็กชายไม่ทานไอศครีมซันเด เพราะเขาต้องเหลือเงินไว้ทิปพนักงานเสริฟสาวคนนั้น

การที่เราจะตัดสินใจอะไร โดยการใช้อารมณ์นั้น หลายๆ ครั้ง มักจะทำให้เกิดความผิดพลาด เรามองข้ามความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ของคนรอบข้างไปหรือเปล่า ย้อนกลับมาสักนิด คิดให้มากสักหน่อย เราอาจจะไม่ต้องยืนร้องไห้ กับการโทษตัวเองอีกในวันหน้า

หลายคนก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้น คงจะเคยเจอคำถามเช่น “ทำถึงไหนแล้ว ใช้เวลานานเท่าไหร่ กี่นาทีเสร็จ” สมัยนี้เรามักจะไม่พูดในเรื่องของการณ์คาดการ เป็น วัน เป็น ชัวโมงแล้ว เนื่องจากการแข่งขัน โดยรอบๆ ตัวเรานั้น มีสูงมาก แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเราจะต้องยุ่งวุ่นวาย กับสังคม คนรอบๆ ข้างเราสักเพียงใด ก็อย่าลืม “แบ่งปันน้ำใจให้แก่กันสักนิด เพื่อสังคมที่น่าอยู่ของเรา”

ชายหนุ่มคนหนึ่งได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
ให้มาเป็นวิทยากรพิเศษสอนวิชาปรัชญาให้กับนักศึกษาปริญญาโท
เขาเตรียมการสอนอยู่หลายวัน
จึงตัดสินใจจะสอนนักศึกษาเหล่านั้นด้วยแบบฝึดหัดง่าย ๆ
แต่แฝงไว้ด้วยข้อคิด
เขาเดินเข้าห้องเรียนมาพร้อมด้วยของสองสามอย่างบรรจุอยู่ในกระเป๋าคู่ใจ
เมื่อได้เวลาเรียน เขาหยิบเหยือกแก้วขนาดใหญ่ขึ้นมา
แล้วใส่ลูกเทนนิสลงไปจนเต็ม
“พวกคุณคิดว่าเหยือกเต็มหรือยัง ?”

เขาหันไปถามนักศึกษาปริญญาโท
แต่ละคนมีสีหน้าตาครุ่นคิดว่าอาจารย์หนุ่มคนนี้จะมาไม้ไหนก่อนจะตอบพร้อมกัน…
“เต็มแล้ว…”
เขายิ้มไม่พูดอะไรต่อ หันไปเปิดกระเป๋าเอกสารคู่ใจ
แล้วหยิบกระป๋องใส่กรวดออกมา
เทกรวดเม็ดเล็ก ๆ จำนวนมากลงไปในเหยือกพร้อมกับเขย่าเหยือกเบา ๆ
กรวดเลื่อนไหลลงไปอยู่ระหว่างลูกเทนนิส อัดจนแน่นเหยือก
เขาหันไปถามนักศึกษาอีก
“เหยือกเต็มหรือยัง?”
นักศึกษามองดูอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันมาตอบ
“เต็มแล้ว…”

เขายังยิ้มเช่นเดิม หันไปเปิดกระเป๋าหยิบเอาถุงทรายใบย่อมขึ้นมา
เททรายจำนวนไม่น้อยใส่ลงไปในเหยือก
เม็ดทรายไหลลงไปตามช่องว่างระหว่างกรวดกับลูกเทนนิสได้อย่างง่ายดาย
เขาเทจนทรายหมดถุง เขย่าเหยือกจนเม็ดทรายอัดแน่นจนแทบล้นเหยือก
เขาหันไปถามนักศึกษาอีกครั้ง
“เหยือกเต็มหรือยัง?”
เพื่อป้องกันการหน้าแตกนักศึกษาปริญญาโทเหล่านั้นหันมามองหน้ากัน
ปรึกษากันอยู่นานหลายคนเดินก้าวเข้ามาก้ม ๆ เงย ๆ
มองเหยือกตรงหน้าอาจารย์หนุ่มอยู่หลายครั้ง
มีการปรึกษาหารือกันเสียงดังไปทั้งห้องเรียน

….จวบจนเวลาผ่านไปเกือบห้านาที หัวหน้ากลุ่มนักศึกษาจึงเป็นตัวแทน
เดินเข้ามาตอบอย่างหนักแน่น
“คราวนี้เต็มแน่นอนครับอาจารย์”
“แน่ใจนะ”
“แน่ซะยิ่งกว่าแน่อีกครับ”
คราวนี้เขาหยิบน้ำอัดลมสองกระป๋องออกมาจากใต้โต๊ะแล้วเทใส่เหยือกโดยไม่รีรอ
ไม่นานน้ำอัดลมก็ซึมผ่านทรายลงไปจนหมด
ทั้งชั้นเรียนหัวเราะฮือฮากันยกใหญ่
เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“ไหนพวกคุณบอกว่าเหยือกเต็มแน่ ๆ ไง” เขาพูดพลางยกเหยือกขึ้น
“ผมอยากให้พวกคุณจำบทเรียนวันนี้ไว้ เหยือกใบนี้ก็เหมือนชีวิตคนเรา
ลูกเทสนิสเปรียบเหมือนเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต เช่น ครอบครัว คู่ชีวิต
การเรียน สุขภาพ ลูก และเพื่อน
สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่คุณต้องสนใจจริง
“สูญเสียไปไม่ได้….”

…เม็ดกรวดเหมือนสิ่งสำคัญรองลงมา เช่น งาน บ้าน รถยนต์
ทรายก็คือเรื่องอื่น ๆ ที่เหลือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราจำเป็นต้องทำ
แต่เรามักจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้….
เหยือกนี้เปรียบกับชีวิตของคุณ ถ้าคุณใส่ทรายลงไปก่อน
คุณจะมัวหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเล็ก ๆน้อย ๆอยู่ตลอดเวลา
ชีวิตเต็มแล้ว…เต็มจนไม่มีที่เหลือให้ใส่กรวด
ไม่มีที่เหลือให้ใส่ลูกเทนนิสแน่นอน…”

“…ชีวิตของคนเราทุกคน..ถ้าเราใช้เวลาและปล่อยให้เวลาหมดไปกับเรื่องเล็ก ๆ น้อยๆ >>เราจะไม่มีที่ว่างในชีวิตไว้สำหรับเรื่องสำคัญกว่า…”
เพราะฉะนั้นในแต่ละวันของชีวิต
เราต้องให้ความสนใจกับเรื่องที่ทำให้ตัวเราและครอบครัวมีความสุข
ใช้ชีวิตเล่นกับลูก ๆ หาเวลาไปตรวจร่างกาย
พาคู่ชีวิตกับลูกไปพักผ่อนในวันหยุด
พากันออกกำลังกายเล่นกีฬาร่วมกันสักชั่วโมงสองชั่วโมง
เพื่อสุขภาพและความสัมพันธ์ที่ดีในชีวิต
เราต้องดูแลเรื่องที่สำคัญที่สุดจริง ๆ
ดูแลลูกเทนนิสของเราก่อนเรื่องอื่นทั้งหมด…”

“…หลังจากนั้นถ้ามีเวลาเหลือเราจึงเอามาสนใจกับสิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบ ๆ ตัวเรา…”
นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม
“แล้วน้ำที่อาจารย์เทใส่ลงไปล่ะครับ หมายถึงอะไร ?”
เขายิ้มพร้อมกับบอกว่า
“การที่ใส่น้ำลงไปเพราะอยากให้เห็นว่า
ไม่ว่าชีวิตของเราจะวุ่นวายสับสนเพียงใด ในความสับสนและวุ่นวายเหล่านั้น
คุณยังมีที่ว่างสำหรับการแบ่งปันน้ำใจให้กันเสมอ….”

ได้ยิน ได้อ่านเรื่องนี้ มาจากอีเมล์ แล้วก็ขอนำมาใส่ไว้ใน blog ไว้เตือนตัวเอง ไว้เตือนใครๆ ที่แวะผ่านเข้ามา คนแต่ละคน ก็มีคุณค่าในตัวเอง แตกต่างกันไป ในความรู้ ในอาชีพ และ สถานะของแต่ละคน สังคมทุกวันนี้ รู้สึกเหมือนแต่ละคนจะผจญกับความเครียดรายรอบด้าน จนทำให้รู้สึกว่า ตัวเอง ด้อยค่าลงไป หรือไม่มีค่า ไม่คิดถึงคนรอบข้าง จนนำไปสู่การฆ่าตัวตาย หากคุณเป็นคนที่รู้สึกว่า ตัวเองไม่มีคุณค่าแก่คนรอบข้าง โปรดคิดใหม่เถอะครับ

นักพูดที่เป็นที่รู้จักกันดีท่านหนึ่ง
ได้เริ่มหยุดการสัมมนาของเขาโดยการหยิบ
แบงค์ 20 ดอลลาร์ขึ้นมา
ในห้องที่มีผู้เข้าร่วม 200 ท่าน แล้วเขาก็พูดว่า
“ใครอยากได้แบงค์ 20 นี้บ้าง ?”
มือได้ถูกยกขึ้นเป็นจำนวนมาก
และเขาก็พูดต่อว่า “ฉันจะให้เงินแบงค์ 20 ดอลล์
นี้แก่หนึ่งในพวกท่าน แต่ครั้งแรกนี้ฉันจะทำอย่างนี้”
เขาเริ่มที่จะขยำๆ เงินนั้น
แล้วเขาก็ถามอีกว่า “ใครจะยังต้องการมันอีก”
ยังคงมีมือที่ยกขึ้นอีก
“ดี” เขาตอบ ” แล้วถ้าฉันทำอย่างนี้ล่ะ”
แล้วเขาก็ทิ้งมันลงที่พื้น และเริ่มที่เหยียบย่ำมันด้วยรองเท้าของเขา
แล้วเขาก็เก็บขึ้นมา ขณะนี้มันทั้งยับยู่ยี่ และสกปรก
“ตอนนี้ ใครยังต้องการมันอีก” ก็ยังคงมีคนยกมืออีก
“เพื่อนๆ ได้เรียนรู้บทเรียนที่มีคุณค่ามากที่สุดบทหนึ่งแล้วว่า
ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับเงิน คุณก็ยังต้องการมันอยู่
เพราะว่ามันไม่ได้ลดคุณค่าในตัวมันลงเลย
มันก็ยังคงมีค่า 20 ดอลล์ อยู่นั่นเอง
เหมือนกับหลายๆ ครั้งในชีวิตของเรา
ที่ถูกทิ้ง ถูกเหยียบย่ำ
และถูกทำให้สกปรกโดยสิ่งที่เราตัดสินใจทำมัน
และสภาพแวดล้อมที่เราเจอ
ทำให้เรารู้สึกว่าคุณค่าของเราลดน้อยลง
แต่ไม่ว่าอะไรที่ได้เกิดขึ้น หรืออะไรที่จะเกิดขึ้น
คุณไม่เคยสูญเสียคุณค่าของคุณ
คุณเป็นคนพิเศษ — อย่าลืมมันตลอดไป !!

อย่านำความผิดหวังของเมื่อวานมาบดบังความฝันในวันพรุ่งนี้

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับน้ำหนักที่แท้จริงของแก้ว ว่าหนักเท่าไหร่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเธอถือมันไว้นานเท่าใด ถ้าครูถือมันไว้เพียงหนึ่งนาที ก็ไม่มีปัญหาอะไร ถ้าครูถือมันไว้หนึ่งชั่วโมง แขนของครูก็จะปวด ถ้าครูถือมันไว้หนึ่งวัน พวกเธอคงต้องเรียกรถพยาบาล แม้ที่จริงจะเป็นน้ำหนักเดียวกัน แต่ยิ่งถือมันไว้นานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหนักมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าเราแบกภาระ (ความทุกข์ ความหนักใจ ฯลฯ) ของเราไว้ตลอดเวลา ไม่ช้าก็เร็ว ภาระนั้นจะยิ่งหนักขึ้นจนเราไม่สามารถจะแบกมันไว้ได้อีก ดังนั้นสิ่งที่เธอต้องทำก็คือ วางแก้วนั้นลงซะ พักสักระยะ ก่อนจะถือมันใหม่อีกครั้ง เราจะต้องวางสิ่งที่เราแบกไว้ลงเป็นระยะ เราจึงจะสามารถฟื้นพลังขึ้นใหม่ และสามารถแบกมันได้อีกครั้ง

ดังนั้นก่อนเธอจะกลับบ้านในคืนนี้จงวางภาระของเธอลงอย่านำมันกลับไปบ้านด้วย เธอสามารถยกมันขึ้นมาได้ในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าภาระใดก็ตามที่เธอแบกอยู่ ในตอนนี้ วางมันลงสักพัก ถ้าเธอทำได้แล้วค่อยยกมันขึ้นมาใหม่

เมื่อเธอได้พักแล้ว ขอให้ผ่อนคลายและพักผ่อนชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุขกับมันแต่ดูเหมือนว่าความเป็นจริง ชีวิตของคนหลายคนแตกต่างจากบทเรียนที่คุณครู สอนกับเด็กน้อย หลายคนอาจเถียงว่า “หากคุณเป็นฉัน คุณจะรู้ว่าปัญหาที่กำลังเผชิญ มันไม่สามารถวางลงได้” หรือบางคนอาจแย้งว่า “ปัญหาอยู่ที่ใจ ไม่ใช่ของอยู่ที่มือจึงคิดวางกันได้ง่ายๆ” ใช่แล้วของอยู่ที่มือ แต่ใครเป็นผู้กำหนดมือให้วาง

เรื่องง่ายๆ ที่เรามักจะมองข้ามกันไป อ่านเรื่องนี้แล้วประทับใจมาก เลยขอนำมาเก็บไว้ในบล็อค หากคนเราพยายามทำ พยายามทุ่มเทอะไรมากจนเกินไป โดยไม่สนใจขีดความสามารถ ก็คงจะอ่อนเปลี้ยเพลียแรง จนไม่สามารถทำอะไรต่อได้ พักบ้าง เที่ยวบ้าง เติมเต็มให้กับชีวิต แล้วสิ่งต่างๆ ที่คุณแบกไว้ ก็จะเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ที่มา : เรื่องเล่าจากอีเมล์