กล้องเล็กๆ ก็ต้องขาตั้งกล้องเล็กๆ สิ

ทุกวันนี้เราจะสามารถหา ขาตั้งกล้อง พกพา ได้ง่ายๆ หากจะลองค้นหาในเว็บไซต์ เราจะพบเห็นขาตั้งกล้องอีกแบบหนึ่ง เป็นขาตั้งกล้อง แบบพกพา ที่น่าสนใจไม่น้อย มีลักษณะเป็นสามขาเหมือนกัน เป็นปุ่มเป็นข้อ และจะสามารถดัดไปมาได้ เค้าเรียกกันว่า ขาตั้งกล้อง หนวดปลาหมึก เอาไว้เกาะเกี่ยวกับราวสะพาน หรือกิ่งไม้ เพื่อถ่ายภาพได้โดยสะดวก ซึ่งขาตั้งกล้อง หนวดปลาหมึก ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่เหมาะสำหรับกล้อง compact ทั่วๆ อีกทั้งขาตั้งกล้องแบบนี้จะรับน้ำหนักได้มากพอสมควร ทำให้สะดวกไม่น้อยทีเดียว

แต่อีกวิธีหนึ่งที่สะดวกยิ่งกว่า การใช้ขาตั้งกล้อง พกพา โดยเฉพาะเมื่อต้องการถ่ายภาพจากบริเวณที่มีที่มีราวให้เกาะให้ตั้งกล้องอยู่บ้าง แม้จะตั้งกล้องไม่ได้ ตั้งไม่อยู่ก็เถอะ แต่ด้วยขาตั้งกล้องฉุกเฉิน สำหรับกล้อง compact (คอมแพค) นั้น ก็จะช่วยให้กล้องตั้งอยู่บนราว ที่ไม่เรียบ ราวที่กลมๆ หรือแม้แต่บนขวดน้ำที่มีน้ำอยู่เต็มเปี่ยม แบบล้มได้ยาก ก็ยังสามารถตั้งกล้องได้อยู่ ว่าแล้วก็มาดูกันว่า เจ้าขาตั้งกล้องฉุกเฉินมันเป็นอย่างไร

ก้อนเล็กๆ นี่คือ กาวดินน้ำมัน

เจ้าขาตั้งกล้องฉุกเฉิน ที่เห็นเป็นก้อนๆ นี้ ไม่ใช่ดินน้ำมัน ไม่ใช่ดินเหนียว ดินลูกรัง หรือ แป้งโด แต่อย่างใด แต่มันคือ กาวดินน้ำมัน ที่แปะแล้วลอกออกได้ หลายครั้ง หลายคราว และไม่ทิ้งคราบกาวไว้บนวัสดุ ด้วยความที่มันเป็นกาวนี่แหละ ทำให้เราสามารถที่จะยึดเกาะ เอาตัวกล้อง compact (คอมแพค) ของเราไว้บนราวสะพาน ชั่วคราว เพื่อถ่ายภาพกลางคืนได้อย่างไม่ยากเย็น สะดวกสบายขึ้นอีกมากนัก

พกพาง่ายๆ ด้วยกระดาษสติ๊กเกอร์

บี้ให้แบนๆแบบนี้ พกง่าย

ปะ และ แปะ ก็ใช้ได้เลย

การพกพาที่ง่ายดาย เพียงแค่ก้อนเล็กๆ เก็บโดยการแปะเอาไว้บนกระดาษสติ๊กเกอร์ สอดใส่เอาไว้ในกระเป๋ากล้อง ก็เรียบร้อยแล้ว เราจะแงะ แคะ แกะ ออกมาใช้เมื่อไหร่ ก็เพียงแค่แปะด้านหนึ่งที่ตัวกล้อง อีกด้านหนึ่งก็ราวสะพาน ก็สามารถใช้งานได้เลย แต่เนื่องจากว่า กาวนี้ มีความยืดหยุ่นอยู่บ้าง จำเป็นต้องหันตัวกล้องไปในทิศทางที่ถูกต้องก่อนจะแปะลงไป

แปะเข้ากับราวสะพาน ก็ตั้งกล้องได้แล้ว

ตั้ง mode ถ่ายดอกไม้ไฟ เพื่อกำหนดเวลา

ผลงานที่ได้จากสะพานตากสิน

จากนั้น ก็กดตัวกล้อง compact (คอมแพค) ของเราลงไปบนราวให้ยึดติดพอสมควร อย่าหมุนกล้องไปมา เพราะความยืดหยุ่นของกาวดินน้ำมัน จะทำให้ตัวกล้องขยับเขยื้อนได้เล็กน้อย ก็รอสักแปร๊บ ตัวกาวดินน้ำมัน ก็จะขยับยืดหยุ่นจนลงตัวเอง และด้านล่างเป็นผลงานที่ได้จาก ขาตั้งกล้องฉุกเฉินนี้

สะพานตากสินยามเช้า

บ่อยครั้ง เราพลาดโอกาสได้ภาพสวยๆ ไปทั้งๆ ที่เราก็ไปอยู่ในตำแหน่ง หรือจุดที่จะสามารถเก็บภาพนั้นมาได้ เพียงแค่ เราไปผิดเวลาเท่านั้นเอง เช่น ภาพตัวอย่างที่ถ่ายมาจากบริเวณ สะพานตากสิน ภาพที่ได้มาจากสะพานตากสินนั้น มาจากกล้อง DSLR – like fuji S9500 และ compact (คอมแพค) fuji J10 ทั้งสองรุ่นนี้ก็ต้องถือว่าเป็น compact (คอมแพค) ด้วยกันทั้งคู่ (ซึ่งก็เก่าตกรุ่นไปนานแล้วทั้งคู่เช่นกัน) แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตัวกล้อง มันอยู่ที่เราถ่ายภาพถูกเวลาหรือไม่ต่างหาก

สะพานตากสินยามเช้า

สะพานตากสินยามเย็น

มีภาพตัวอย่างให้ดูกันถึง 4 ภาพ เป็นภาพที่ถ่ายจาก สองฟากของสะพานตากสินนี้ โดยถ่ายต่างเวลากัน ภาพที่ได้ ก็จะแตกต่างกัน อย่างที่เห็นในภาพนี้ ภาพที่ถ่ายจากฟากของโรงแรมแชงกริ-ลา เมื่อถ่ายในเวลาเช้าตรู่ ก็จะได้แสงท้องฟ้า เป็นสีน้ำเงิน แดงๆ ไล่สีสวยๆ แบบนี้ แต่เมื่อถ่ายในเวลากลางคืน กลับได้ท้องฟ้าสีดำสนิท พร้อมทั้งไฟจากอาคารต่างๆ บริเวณนั้น สวยงามไปอีกแบบหนึ่ง

จากสถานีรถไฟฟ้า ยามเย็น

จากบนสะพานตากสิน ยามเช้า

ในขณะที่อีกฝากของสะพาน เมื่่อถ่ายในเวลาเช้าๆ กลับไม่สวยงามนัก ท้องฟ้าสีน้ำเงินสีเดียว ไม่ค่อยจะมีอะไรน่าสนใจ ในขณะที่เมื่อถ่ายภาพในเวลาโพล้เพล้แล้วเราจะพบว่า ท้องฟ้ามีสีสันสวยงามทีเดียว จนได้ภาพถ่ายอย่างที่เห็นกลับมา

การจะได้ภาพท้องฟ้าสีสวยๆ กลับมาจากบริเวณที่เราเล็งไว้นั้น บางครั้ง วันที่เราไปถึงอาจจะไม่ได้ภาพอย่างที่เราต้องการก็ได้ ทั้งนี้ต้องขึ้นกับธรรมชาติ ว่าจะเป็นใจให้เราถ่ายภาพมากแค่ไหนด้วยเหมือนกัน แต่การไปอยู่ถูกที่ ถูกเวลา ก็ทำให้เรามีโอกาสได้ภาพสวยๆ กลับมามากกว่าเรื่องประเด็นอื่นๆ แม้จะเป็นกล้อง compact (คอมแพค) ก็สามารถเก็บภาพสวยๆ กลับมาอวดใครต่อใครได้ดั่งใจแล้วล่ะ

พยายามหามุมมองที่ลงตัวให้ได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผมก็เป็นแบบนั้นด้วยเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ทุกๆ ครั้ง เพราะการถ่ายภาพในบางสถานการณ์ บางเรื่องราว เราจะสามารถมีเวลามองหามุมมองที่ทำให้ภาพดูลงตัวได้ดีที่สุด เช่น ถ่ายภาพดอกไม้ ใบไม้ แต่ในบางสถานการณ์นั้น เราไม่สามารถรอเวลาได้ เพราะเหตุการณ์กำลังเกิดอยู่ตรงหน้า เช่น การเดินเข้าไปถ่ายภาพในตลาด ที่ผู้คนพลุกพล่าน เราคงไม่สามารถจัดการอะไรได้มากนัก การรอจังหวะเป็นสิ่งดี แต่ก็ต้องพิจารณาถึงการไปรบกวนชีวิตของคนรอบข้างด้วยเหมือนกัน ซึ่งเราคงต้องพิจารณากันไปตามแต่สถานการณ์ เพื่อไม่ให้สังคมของคนรักการเก็บภาพ โดนประนามจากการกระทำของคนส่วนหนึ่งที่จดจ่อกับการเก็บภาพมากเกินไป

แต่การถ่ายภาพที่เรากำลังพูดถึงในบทความนี้ จะเป็นลักษณะที่เราพอจะมีเวลาอยู่บ้าง เวลาเพื่อจะหามุม ที่มันลงตัวที่สุดในเวลาที่กำลังถ่ายภาพ ลองดูภาพด้านล่างนี้แล้วกัน เป็นภาพตุ๊กตาดินเผา รูปสาวนุ่งชุดว่ายน้ำสีฟ้าๆ นั่งอยู่ขอบอ่างเลี้ยงปลาเล็กๆ ที่มีน้ำพุด้วย ซึ่งอ่างนี้ก็อยู่ภายในปั๊มน้ำมัน เลยคว้ากล้อง compact (คอมแพค) เล็กๆ มาเล็งๆ เก็บภาพมาให้ดูกัน

มุมแรกนี้ ดูตันๆ ใบหน้ามีใบไม้คอยรบกวน

ภาพแรกนั้น เราเล็งกล้อง compact (คอมแพค) ของเราในลักษณะที่ อยากจะให้เห็นชัดเจนว่า ตัวแบบกำลังหันข้างอยู่ หันไปดูอะไรสักอย่างหนึ่งทางด้านขวามือของตัวแบบ แต่ด้วยความที่ ท่อนไม้ กับต้นไม้เล็กๆ นั่้น อยู่ใกล้แบบมากทำให้รู้สึกอึดอัดไปหน่อย ซึ่งความต้องการว่าตัวแบบกำลังมองอะไรอยู่นั้น มันจะดูตันๆ ไปสะดุดที่ท่อนไม้ กับใบไม้พอดี

ภาพที่สอง ดูไม่ค่อยชัดเจน ไม่เห็นหน้า

ในขณะภาพที่สองนั้น เราเล็งกล้อง compact (คอมแพค) ไปในจุดที่พอจะเห็นได้อยู่ว่า ตัวแบบกำลังมองไปที่หญิงสาว ที่เห็นแต่ขา ขายาวเรียวผิดกับตัวแบบที่ออกจะป้อมเล็กน้อย แต่ก็มีความไม่ลงตัวอยุ่ดี เพราะดูดีๆ จะเหมือนมีใบไม้ งอกออกมาจากใบหน้าของแบบตรงหน้าเลย ซึ่งก็ดูไม่ดี อีกทั้ง การถ่ายจากมุมด้านนี้ ดูเหมือนจะเห็นใบหน้าของแบบน้อยเกินไป จนไม่รู้ว่า ตัวแบบกำลังทำหน้าตาแบบไหนอยู่

พยายามหามุมมองที่ลงตัวให้ได้

มาถึงภาพที่สาม เราเล็งกล้อง compact (คอมแพค) ไปในจุดที่เหมือนจะทำให้ตัวแบบดูลงตัวที่สุด มองเห็นใบหน้าของแบบประมาณครึ่งซีก เห็นตัวแบบว่ากำลังทำท่าอะไรอยู่ มองเห็นหน้าชัดเจนอยู่ว่า แบบไม่ได้ลืมตามอง แต่ทำตาหยีๆยิ้มๆ และด้านหลังของแบบ นั้นจะพบว่า ตัวขอนไม้จะถูกวางไปอยู่มุมซ้ายบน ทำให้มีช่องว่างพอสมควร ระหว่างใบหน้าของแบบ กับท่อนไม้นั้น ทำให้ไม่ดูแน่นเกินไป ตัวใบไม้สีเขียวๆนั้นก็อยู่ห่างแบบไปพอสมควรจนทำให้หลุดโฟกัสไปพอดูจนไม่รบกวนแบบ

จากภาพทั้งสาม จะทำให้เราพิจารณาได้ว่า แม้ตัวแบบจะเป็นแบบเดิม วางตำแหน่งเดิม แต่การเปลี่ยนมุมมองในตอนถ่ายภาพนั้น ก็ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้นั้น ออกมาแตกต่างกันได้อย่างชัดเจน หากเรามีเวลาให้กับแบบที่เราจะถ่ายสักหน่อย ค่อยๆ ดู ค่อยๆ พิจารณา ก็จะสามารถหาความลงตัวให้กับภาพเราได้มากที่สุดด้วย แล้วผลลัพธ์ที่ได้ จะไม่ทำให้เรารู้สึกเสียดายเวลาที่เพิ่มไปอีกเล็กน้อยนั้นเลย เท่านี้เอง เราก็จะได้มีความสุขกับกล้อง compact (คอมแพค) ตัวน้อยของเราได้อีกมากเลยทีเดียว

แค่ถังขยะที่ป้ายรถเมล์

ลองเปลี่ยนมุมมองถังขยะเหล่านี้กันดีกว่า ว่าเราจะมองเห็นอะไรบ้าง

- ถ้าไม่มีถังขยะอยู่ตรงป้ายรถเมล์แบบนี้ ขยะ ก็จะวางอยู่เต็มที่นั่ง ที่ป้ายรถเมล์ เพราะไม่มีที่ให้ทิ้ง ส่วนมากก็จะมีใครถือขยะ กล่องเปล่าขึ้นรถเมล์
- ถ้าไม่มีถังขยะวางอยู่แบบนี้ แต่ไปวางหลบๆที่มุมไหนสักมุมหนึ่ง ผู้ก่อการร้าย อาจจะสามารถเข้ามาซุกซ่อนระเบิดได้โดยง่าย โดยที่ค่อยมีใครสังเกตเห็นและไม่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง
- ถ้าไม่มีถังขยะวางตรงป้ายแบบนี้แล้ว ท่อระบายน้ำก็อาจจะตันเร็วขึ้น เพราะมือดีหลายมือ จะพยายามหาที่ทิ้งให้จงได้ ขอเพียงแค่ให้พ้นจากตัวไปแบบง่ายๆ เท่านั้น

ไม่ว่าอย่างไรเหรียญจะต้องมีสองด้านเสมอ หลายๆครั้ง หลายๆเรื่อง เราอาจจะมองเห็นแต่ด้านแย่ๆ ในสิ่งหนึ่งสิ่งใด แต่เชื่อเถอะว่า ด้านดีๆ ก็มี ขอเพียงแค่ใช้เวลาไตร่ตรองสักหน่อย แล้วเราจะได้คำตอบว่า “ทำไมก่อนหน้านี้ คิดไม่ถึงมาก่อนนะ?”

ก๋วยเตี๋ยวปูกั้ง ต้มยำ

ชื่อร้าน “ก่วยเตี๋ยวอาม่า” ที่ร้านชื่อนี้คงเป็นเพราะเป็นสูตรอาม่ากระมัง รสชาตินี่ใช้ได้เลย ปู กั้ง มีให้เลือกรับประทานกันได้อย่างสบายๆใจ ในราคาพอเหมาะพอควร แม้ว่าจะไม่มี ก้ามปูใส่มาด้วยก็ตาม แต่ด้วยราคา และรสชาติ ก็ทำให้มีอาการติดอกติดใจไม่น้อย เหมือนโดนของดีเข้าให้ แต่เป็นของดีแสนอร่อย เมื่อไปจันท์ครั้งใด ก็ไม่เคยพลาดเลยที่จะแวะไป เลือกเมนูคุ้นเคย ใส่ปากจนท้องอิ่มแปล้ เสียทุกครั้งไป แต่ถ้าอยากจะลองดูตัวอย่างก๋วยเตี๋ยวที่ได้ไปกินมาด้านล่างนี้ก่อนก็ได้ จะได้มองเห็นความน่ากินได้ชัดๆ แต่บอกก่อนว่า ไม่ใช่รูปเผื่อการโฆษณาแต่อย่างใด ได้มาแบบไหน ถ็ถ่ายแบบนั้นกันเลย แฟลชไม่ต้อง ขออาศัยแสงธรรมชาติ แบบดิบๆ นี่เลยแล้วกัน

พิกัดของร้านจะอยู่ใกล้ตลาดน้ำพุ โดยวนๆหาธนาคารกสิกร สาขาถนนศรีรองเมือง ให้เจอก่อน จากนั้นก็ยืนหันหลังให้ธนาคาร แล้วก็เดินตรงมาเรื่อยๆ เดินตรงมาจนเกือบจะสุดทาง แล้วก็จะได้พบกับร้าน “ก๋วยเตี๋ยวอาม่า” โดยร้านจะอยู่ทางขวามือ เป็นร้านตึกแถว 2 ห้อง ส่วนราคานั้นเริ่มต้นที่ 30 – 50 บาท เมื่อรู้เป้าหมายแล้ว พร้อมจะลุยกันรึยัง!!

ดอกไม้บานสวยๆ จะมีใครรู้ถึงชีวิตอีกด้านบ้าง

ดอกไม้ที่มีชีวิตอีกไม่นาน สอนอะไรเราบ้าง

ดอกไม้เหล่านี้ในมุมหนึ่ง ก็เหมือนกับการเสแสร้ง ทั้งๆ ที่ตัวเองมีจุดบกพร่อม แต่ก็พยายามปกปิดโดยใช้ความสวยงาม มาเบี่ยงเบนความสนใจ เหมือนกับคนบางคน ที่พยายามเสแสร้งแกล้งแสดงออกถึงความดีงามของตนเอง ให้ผู้อื่นได้รับรู้ โดยพยายามปกปิดสิ่งที่ไม่งดงามภายในใจ แต่เมื่อเราพิจารณา มองดูให้ลึกลงไป เราก็จะได้พบว่า ภายใต้จิตใจนั้น มีเพียงความหลอกลวง ที่กำลังค่อยๆ เน่าสลายไป เป็นสิ่งยึนยันว่า การแสดงออกแบบหลอกลวงนั้น ไม่ยั่งไม่ยืน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่นานความจริงก็จะเปิดเผยออกมา ความเน่าเละนั้นก็จะค่อยๆ ปรากฏ ทำให้เจ้าตัวต้องดับสลายไปในที่สุด เปรียบได้เหมือนกับนักต้มตุ๋น ที่พยายามหลอกลวงหาเหยื่อโดยพยายามโปรยเสน่ห์หว่านล้อมให้ตกในหลุมพราง ก่อนจะเชิดเงินทองทรัพย์สมบัติ แล้วตีจากไปอย่างไม่ใยดี

แต่ในอีกมุมหนึ่ง กลับเป็นสิ่งตรงกันข้ามกับมุมข้างต้น ที่แม้ว่าตนเองจะเจ็บปวด จะลำบากกายมากมายแค่ไหน ก็พยายามที่จะสร้างพลังให้กับสิ่งมีชีวิตรอบๆ ข้าง ด้วยสีสัน ความสวยงาม อย่างเต็มความสามารถเท่าที่ตัวเองจะให้ได้ และดอกไม้เหล่านี้ก็คงจะเปรียบเหมือนกับแม่ หลายๆท่าน ที่พยายามปกปิดความลำบากในการหาเลี้ยงชีพ หาเลี้ยงลูก โดยคาดหวังเพียงให้ลูกได้ตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ เรียนอย่างเดียวโดยไม่ต้องสนใจสนใจว่าแม่จะเป็นอย่างไร จะลำบากแค่ไหน เพราะอนาคตของลูก คือความสุขของแม่ เท่านั้นแม่ก็มีความสุข ความสุขที่เห็นลูกได้เรียน ความสุขที่ได้คาดหวังว่าลูกจะได้เรียนจบสูงๆ จะได้ไม่ลำบากเหมือนกับชีวิตของแม่ นี่แหละความสวยงามที่พยายามเบ่งบาน ให้กับลูกๆ ให้กับผู้คนรอบข้างได้เห็น โดยปกปิดความลำบากส่วนตัวเอาไว้ ลูกๆ จะได้ไม่เกิดความไม่สบายใจ และเลิกล้มความคิดที่จะเรียนเสียกลางคัน

สุดท้าย ความคิดเหล่านี้ ก็อยู่แค่ว่า คนมองภาพกันในมุมไหน บางที ภาพเดียวกัน อาจจะไม่มีค่าอะไรกับใครเลยก็ได้

แฟนกำลังถ่ายพระอาทิตย์ขึ้น

มุมหนึ่งในห้องพัก

แม้ว่า “หินสวยน้ำใส รีสอร์ท” จะดูแล้วโทรมไปสักหน่อยในความรู้สึก แต่ด้วยความจริงใจ ในการให้บริการของพนักงาน ก็ทำให้รู้สึกได้ถึงความเป็นมิตร สบายๆ แม้จะอยู่นอนพักเพียงแค่คืนเดียวก็ตาม ความประทับใจนั้น แม้ว่าจะไม่ได้เห็นภาพสวยๆ ของสถาปัตยกรรม ที่แสนจะอลังการ เหมือนกับหลายๆ ที่ก็ตาม เราจะไม่มองข้ามไป เพื่อหาวิวสวยๆ สบายๆ รอบๆ รีสอร์ทเลยเชียวหรือ หากมัวแต่ยึดติดกับตัวอาคารสถานที่ แล้วจะได้ผ่อนคลายจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่สะสมมาจากกรุงเทพหรือ ลองมองไปรอบๆ สิ สิ่งสวยงาม ก็อยู่รอบๆ นั่นแหละ อยู่ที่ว่า เราจะเลือกดู เลือกชม อะไรเท่านั้นเอง

สระว่ายน้ำ มองได้ไกลสุดตา

ในวันที่ไป ถึงสถานที่พักก็บ่ายสาม บ่ายสี่แล้ว ยังไม่รู้จะทำอะไรกันดี เนื่องจากความร้อนอบอ้าวที่ได้รับ แม้จะอยู่ริมทะเลก็เถอะ ก็เลยคิดกันว่า จะพาหลานไปว่ายน้ำเล่น แต่เมื่อไปถึงริมสระ ก็เกิดเปลี่ยนใจกัน รอให้เย็นอีกสักหน่อย เนื่องจาก พ่อของหลานเค้ากลัวว่าลูกจะผิวคล้ำหมองเกินไป ก็เลยได้นั่งเล่นริมสระน้ำกัน สระน้ำที่นี่ วิวดีไม่น้อย มองออกไปเห็นภูเขา อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เรียกว่า ว่ายน้ำกันไปแบบ สบายตา สบายใจ ทีเดียว

หาดด้านล่างของรีสอร์ท

นั่งเล่นได้สักพัก ก็รู้สึกอยากจะเดินลงไปสัมผัสกับชาดหาดด้านล่างของรีสอร์ท ที่ได้มองที่ได้เล็งเอาไว้ ตั้งแต่ตอนมาถึงรีสอร์ท ว่าแล้วก็ชวนศรีภรรยา ออกตัวลงเดิน ไต่ไปตามขั้นบันได อย่างช้าๆ ลงสู่ชายหาดเบื้องล่าง ก่อนจะได้คว้ากล้องเก็บภาพสวยๆ ในช่วงเวลาสบายๆ กลับมาบ้านด้วย ชายหาดที่นี่ ไม่พบ ไม่เห็นใครลงมาเล่นน้ำกันเลย ผิดกับสระน้ำทางด้านบน ที่ยังเห็นมีคนว่ายน้ำเล่นกันอยู่บ้าง เลยออกไปจากบริเวณของรีสอร์ทนั้น จะพบมีบ้านของชาวบ้านอยู่ริมหาดไม่กี่หลัง มองดูก็รู้ได้ว่า เป็นบ้านชาวประมงแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่า ตกกุ้ง ตกหมึก หรือตกปลากันแน่ แต่ที่แน่ๆ ถ่ายภาพมา ก็ดูสวยดี

เรือประมง กับบ้านพัก

เดินกลับขึ้นไปยังที่พัก รู้สึกได้ว่า เดินลงมาได้ไงกันนี่ สูงเชียว แต่เมื่อเดินลงมาแล้ว ก็ต้องเดินกลับขึ้นไปเอง เพราะถ้าจะหาลูกหาบแถวๆ นี้คงไม่มีแน่นอน ขึ้นไปถึง ก็ไปนั่งเล่นแบบหมดแรงอยู่แถวๆ สระว่ายน้ำเหมือนเดิม ก่อนจะเดินกลับห้อง เตรียมตัวรับประทานอาหาร ที่น้องแฟน ไปซื้อมาจากข้างนอก มากินกันเย็นๆ ในห้องพัก

สดใสในเช้าวันใหม่

เช้าวันใหม่รีบตื่นแต่เช้า ขึ้นไปชั้นบนๆ ของอาหาร ซึ่งเป็นชั้นของห้องอาหารพอดี ไม่ใช่รีบขึ้นเพราะหิว แต่รีบขึ้นไปเพื่อเก็บภาพโดยรอบ ถ่ายภาพพระอาทิตย์ขึ้นต่างหาก บรรยากาศตอนเช้าๆ แบบนี้ เย็นๆ สบายๆ ถ่ายภาพกันได้เพลินๆ สวยงามดี อยากไปถ่ายพระอาทิตย์จากหาดอยู่เหมือนกัน แต่กว่าจะลงไปถึงหาด แล้วขึ้นมาใหม่ก็คงไม่ไหว ยืนถ่ายภาพอยู่บนนี้แหละดีแล้ว เก็บบรรยากาศโดยรอบ ตั้งแต่พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบทะเลมานิดๆ จนกระทั่งกลายเป็นไข่แดงนั่นแหละ ถ่ายภาพเสร็จก็หันกลับมาเจี๊ยะต่อได้เลย ไม่ต้องเดินไปไหนไกลๆ ก็ได้แอบถ่ายอาหารกลับมาให้ดูกันเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

ประภาคาร ตั้งเด่นเป็นสง่า

สายๆหน่อยเดินทางต่ออีกหน่อยไปโผล่แหลมเจริญโน่น เวลาเกือบๆ สิบเอ็ดโมงแล้วมั้ง บรรยากาศโดยรอบก็ดูสดใสดี ถ่ายภาพเรือประมงที่วิ่งกลับเข้ามาทางปากน้ำอยู่เพลินๆ มองออกไปที่ทะเล อ้าว ทำไมฟ้ามันมืดๆ ดำๆ เช่นนั้น ดูท่าจะเป็นฝน สักพักใหญ่ๆ ไม่ทันไร ลมเย็นๆ เริ่มมา บรรยากาศเริ่มเปลี่ยน แต่ก็ยังดื้อดึงถ่ายภาพต่อ จนกระทั่งเม็ดฝนเริ่มแป๊ะๆ ลงมานั่นแหละ ถึงได้รีบวิ่งแจ้นกลับไปที่รถ ดีที่ฝนค่อยๆ มา ไม่งั้นคงจะได้เปียกปอนกันไปทั้งคน ทั้งกล้อง อดได้ภาพกลับบ้านแน่ๆ หลังจากมุดเข้าไปอยู่ในรถได้ ก็ถือว่าปลอดภัยแล้ว จึงขับรถออกไปเก็บภาพเม็ดฝน กับประภาคารอีกสักหน่อยก่อนจะวกรถกลับ เตรียมเข้ากรุงเทพ เป็นอันจบทริปสั้นๆ แบบไม่วางแผนเที่ยวไว้ข้างหลังต่อไป