ฮกหลง น้ำใจมีชีวิต จากร้าน ฮาร์ดแวร์

ความจริงใจในการบริการของ big store เหล่านั้น ก็เป็นไปตามแต่ บริษัทจะกำหนดมาในรูปแบบของส่วนลด ให้เรารู้สึกดีใจ หรือของแถม ที่ผูกติดกับเงื่อนไขสารพัด เพื่อยังคงดึงให้เราต้องวนกลับไปซื้อของกับ store แห่งนั้น อีกครั้ง

วันนี้ ผมได้ผ่านไปร้านนึงแถวบ้าน ซื้อข้อต่อท่อ pvc เพื่อมาทำหน้าที่ช่างประปาจำเป็นที่บ้าน แต่ในระหว่างกำลังรอพนักงานไปหยิบของให้นั้น แฟนก็เหลือบไปเห็น ต้น “ฮกหลง” ที่หน้าร้าน ซึ่งมองเห็นอยู่หลายต้น เพาะเอาไว้มากมายหลายกระถาง ก็เลยคิดว่าคงจะขาย จึงได้เอ่ยปากถามไถ่ถึงราคา น้องพนักงานเดินไปแจ้งพี่เจ้าของร้าน พี่เจ้าของร้านก็เดินออกมา พร้อมกับถามว่า “จะเอาต้นไหนล่ะ” แล้วให้น้องพนักงานไปหยิบให้ พร้อมกับบอกว่า “ฟรีค่ะ เพาะไว้แจกลูกค้านั่นแหละ เพราะลูกค้าที่รักต้นไม้ เดินมาเห็น ก็ชอบ ก็ถาม อยากได้ เลยเพาะไว้แจกลูกค้า” เป็นประโยคที่โดนใจเป็นอย่างมาก

เพื่อพิจารณาถึงราคาสินค้า หลายๆ ชิ้น หากจะเปรียบเทียบกันแล้ว ก็ไม่ได้แพงกว่าการวิ่งไปซื้อจาก big store เลยด้วยซ้ำไป แต่ได้ใจไปเต็มๆ เต็มที่บริการ ไม่ต้องมานั่งโกหกกันเพื่อปั้นยอดขาย ไม่ต้องมากระแนะกระแหนกัน เมื่อเราเลือกได้ชิ้นที่เราต้องการ แถมยังได้ประสบการณ์ดีๆ จากการที่ ไม่ต้องมีระเบียบกฏเกณฑ์ ขั้นตอนอะไรมากมาย มาขวางในการบริการ หากต่อรองลดราคาได้ก็ลด ลดไม่ได้ก็ต่อรองกันก็ไปจนกว่าจะได้ราคาที่รับได้ทั้งสองฝ่าย ตามวิธีการดั้งเดิมของการซื้อขาย

“น้ำใจ จากมือ สู่มือ” แบบนี้แหละ ที่ super store มอบให้ลูกค้าไม่ได้ เพราะต่างก็มุ่งไปยัง ยอดขายสูงสุด เพื่อผลกำไรสูงสุด และนั่นแหละ การตอบแทนมาในรูปแบบคูปองและส่วนลด ก็เพื่อให้เราวนกลับไปซื้อของใหม่ แม้จะรู้สึกดี ที่เหมือนเราจะได้ของถูก แต่ก็เป็นไปตามกลไก ไม่ใช่ น้ำใจ อย่างแท้จริง จากความรู้สึก “จากมือ สู่มือ” แม้จะรู้สึกดีๆ บ้าง แต่ก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แอร์ ที่ดูเหมือนจะผุ เครื่องนี้ พ่อซ่อม และปรับปรุง มันด้วยตัวเอง

น้ำยาแอร์กิโลละไม่กี่บาท แต่ชาร์จกันหนักๆ น่าดู ทั้งๆ ที่ ปกติ ก็ไม่ได้มีการเติมน้ำยาเพิ่มเข้าไปในระบบอยู่แล้ว แต่ปากจะพูดว่า เติมน้ำยาให้แล้วนะครับ เสมอๆ มีไม่กี่ครั้ง กี่เครื่องหรอกครับ ที่น้ำยารั่ว จริงๆ จากความบกพร่องการการเชื่อมท่อน้ำยา ยิ่งแอร์รุ่นใหม่ๆ สมัยนี้ ท่อน้ำยาไม่มีการเชื่อมท่อ แต่มาเป็นท่อสำเร็จรูปมาจากโรงงาน ถ้าน้ำยารั่วได้ ก็แสดงว่า ร้านวางยาไว้แล้วล่ะครับ

หลังจากนั้น ช่างแอร์ก็ไม่ได้กินเงินค่าซื่อม จากบ้านผมอีกต่อไป พ่อไปซื้อ ถังน้ำยาแอร์ เกจวัดแรงดัน vacuum pump มาเสียเรียบร้อย ไว้ทำเองได้หมด เติมน้ำยาแอร์เองเลย จนกระทั่ววันหนึ่ง แอร์ในห้องของพ่อเองนั้น ได้รวนหนักแอร์ไม่เย็น น้ำยาก็เต็มดี แรงดันน้ำยาก็ปกติ สาเหตุคงมาจากท่อ ฉีดน้ำยาตัน พ่อก็เลยจัดการชำแหละระบบเสียใหม่ ระบายน้ำยาแอร์ทิ้งทั้งหมด แล้วเติมน้ำยาล้างระบบเข้าไปแทน แล้วระบายทิ้ง ก่อนจะใช้ vacuum pump ดูดอากาศออกจนหมดให้เป็นสูญญากาศ แล้วเติมน้ำยาแอร์ลงไป ซึ่งก็พอจะใช้งานได้ ในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เย็นเท่าที่ควร ในทีสุดแล้ว พ่อก็จัดการชำแหละมันทิ้งเสียหมด รื้อท่อน้ำยาเก่าทิ้งทั้งหมด แล้วเดินท่อน้ำยาใหม่ อุปกรณ์การดัดท่อ ก็มีเพียงลวดสปริง คอยประคอง ดัดท่อไปทีลินิดละน้อย จนได้มุมตามที่ต้องการ

ถังแก๊สเชื่อม ซื้อมาลุยเอง ราคาไม่เท่าไหร่ ทำสองสามครั้งก็คุ้ม

การเติมน้ำยาแอร์ ถ้าช่างทั่วไป ก็จะต้องยึดตามแรงดันที่วัดได้ จะอยู่ช่วง 65 – 80 psi แต่ด้วยความที่ช่วงมันกว้าง จะมัวยึดตามทฤษฏี เห็นจะไม่ได้ความ พ่อจัดการหา thermometer มาวัดลงไปที่แผงคอยล์เย็นของแอร์เลย ค่อยๆ ปล่อยน้ำยาเข้าไป ค่อยๆ ปรับกันไป ปล่อยออกบ้าง เติมเข้าบ้าง แต่ก็เป็นช่วงเล็กน้อย เพราะพ่อจะค่อยๆ เติม และวัดความเย็น ไม่รีบไม่ร้อน ไม่ได้จ้างช่างมาอยู่แล้วนี่ ทำเอง นานเท่าไหร่ก็ได้ ดุที่อุณหภูมิ ต่ำสุด ถ้าเติมน้ำยาเพิ่มเข้าไปอีกนิด แล้วอุณหภูมิที่ได้ กลับสวนทาง เพิ่มขึ้นแล้วล่ะก็ พ่อจะปล่อยน้ำยาออกนิดหนึ่ง เพื่อให้กลับไปที่เดิม แล้วเฝ้ารอ มันทำงานไปสักระยะ ถ้าอุณหภูมิ ยังอยู่ในช่วงต่ำสุดได้ ก็นั่นแหละ ปริมาณน้ำยาแอร์ที่เหมาะสมกับแอร์เครื่องนี้ เรียกได้ว่ารีดความคุ้มค่าต่อพลังงานของแอร์ออกมาอย่างเต็มที่จริงๆ

heat exchange พ่อปล่อยให้น้ำแอร์ที่ไหลทิ้ง ไหลวนไปตามท่อร้อนอย่างที่เห็น

พ่อจากไปแล้ว งานของพ่อ เครื่องมือของพ่อ ก็ยังคงอยู่ที่บ้าน และก็จะยังคงอยู่ต่อไป งานที่พ่อเคยทำ ก็จะยังคงมีคนทำต่อๆ ไปอีก พึ่งพาคนที่เรียกตัวเองว่า “ช่าง” ให้น้อยที่สุด เพราะปัจจุบัน พูดได้ยาก ว่าใครเป็นช่างจริงๆ หรือไม่ใช่ช่างจริงๆ ที่ได้พบส่วนใหญ่ มักจะเป็น ช่างที่เหมือนไม่ใช่ช่างอย่างเราๆ ท่านๆ นี่แหละ เช่น ถือเกรียงปาดปูนได้สักอัน เดินเข้ามาหาก็บอกว่า เป็นช่างปูนแล้ว จับเลื่อยได้ เดินเข้ามาก็บอกว่า ช่างไม้แล้ว ถ้าการถือเลื่อยได้ เลื่อยไม้เป็น เรียกว่าเป็นช่างไม้ ผมก็เป็นช่างไม้เหมือนกันนั่นแหละครับ แล้วงานเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะทำได้ ก็จะทำเอง ได้ของถูกตา ได้งานถูกใจ เสียด้วย

พ่อได้สอนบทเรียนอันมีค่าไว้มากมาย ผ่านการกระทำ สิ่งที่พ่อได้ทำไว้ พ่อได้ทำไว้ให้ดูเป็นตัวอย่างแล้ว แล้วอย่างนี้แล้ว ผมจะไม่พูดว่า พ่อผมเป็นสารพัดช่างได้อย่างไรกันครับ พ่อจากพวกเราไปยังไม่ครบปี แต่ความรู้สึก เหมือนกับว่า สูญเสียพ่อไปนานมากแล้ว นานมากๆ แต่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ผมก็ยังคงรักพ่อเหมือนเดิม ยังคิดถึงพ่อเหมือนเดิม ต่างไปก็เพียงแค่ ในวันนี้ ผมกอดพ่อไม่ได้แล้ว ใครที่คุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ วันนี้กลับไปบ้าน อย่าลืมกอดพ่อนะครับ

เพลินวาน หัวหิน

บรรยากาศเก่าๆ อมยิ้มแบบเก่าๆ ด้วยการปั้นเป็นตัวการ์ตูน เด็กๆ ชอบมาก

น้ำตาลปั้น ณ เพลินวาน

เพลินวาน plearnwan ป้ายใหญ่ๆ ตรงทางเข้า

เพลินวาน plearnwan

เดินไป เดินมา ก็ได้เวลาพอดิบพอดี ไม่ใช่เวลาเพลินวานเปิดทำการ แต่เป็นเวลาที่แม่ผมออกตัวเข้าเกียร์ถอยหลังเสียงฟังชัดว่า “ไม่ไหวเมื่อยแล้ว กลับเถอะ” เท่านั้นแหละครับ ก็เป็นอันเข้าใจกัน แบบไม่ต้องทดไว้ในใจให้หนักหัว หนักใจแต่อย่างใด ก็สามารถให้คำตอบได้ว่า “ต้องไปก่อนละนะเพลินวาน แล้วไว้ค่อยเจอกันใหม่โอกาสหน้า” ก็ไม่เสียดายอะไรมากนัก เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่า เพลินวานยังมีอะไรให้เข้ามาเที่ยวชมอยู่เหมือนกัน เพียงแต่เราเดินทางมาไม่ได้จังหวะ ค่อยกลับมาอีกครั้งในวันหลังก็ไม่สายไป แต่คงจะพยายามเลี่ยงการมาเที่ยวในวันหยุดยาวๆ แบบนี้อย่างแน่นอน ผู้คนแน่นขนัด เดี๋ยวจะเที่ยวไม่สนุกครับ

ร้านของเล่นเพลินวาน

ร้านของเล่นเพลินวาน

นี่ก็ตู้ไปรษณีย์เพลินวาน ถ้าอยากส่งนามบัตร เอ๊ย โปสการ์ด ก็ตู้นี้เลยแล้วกัน

นี่ก็ตู้ไปรษณีย์เพลินวาน

หากใครได้เดินทางไปเที่ยวหัวหินแล้วล่ะก็ เพลินวาน ณ หัวหินแห่งนี้ ก็นับว่า เป็นอีกสถานที่หนึ่ง ที่ควรเก็บบันทึกไว้ในรายการท่องเที่ยวของด้วย เพราะไหนๆ ก็ไปถึงหัวหินแล้ว ถ้าจะไม่แวะพัก แวะเที่ยวเพลินวาน กันเลย เดี๋ยวจะกลายเป็นว่า เสียดายกันในภายหลังได้ แต่หากในทริปที่ไปเที่ยวถูกวานแผนไว้แน่นแล้วล่ะก็ จะเดินทางมาเที่ยวหัวหิน แล้วแวะเพลินวาน ในโอกาสต่อๆ ไปก็ยังไม่สายครับ เพราะผมก็คงจะเกลับไปเก็บบันทึกภาพ บอกเล่าเรื่องราวด้วยเหมือนกัน แล้วเจอกันที่เพลินวานนะ

ของเล่นสานจากใบตาล ใบมะพร้าว เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะได้เห็นกันแล้ว

ของเล่นสาน

คนขายน้ำตาลปั้นคงดีใจ ขายได้เรื่อยๆ เลยจริงๆ

มีลูกค้ามารอน้ำตาลปั้นแต่เช้า

เห็นร้านแบบนี้คงไม่ต้องบอกว่าขายอะไร? ไม่ใช่ลูกชิ้นปิ้งแน่ๆ

เห็นร้านแบบนี้คงไม่ต้องบอกว่าขายอะไร

เท่าที่สัมผัสกับเพลินวาน ณ หัวหิน มานั้น ถือว่าครั้งนี้ ผมสัมผัสได้เพียงผิวเผินมาก แต่ก็รู้สึกได้ว่า แม้จะเป็นสถานที่ ที่ถูกสร้างขึ้นมา โดยพยายามจำลองบรรยากาศ แบบเก่าๆ เอาไว้ในพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่นักนี้ ต้องบอกว่าทำได้ดีและลงตัวมากๆ จนสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตาให้เข้ามาเที่ยวชมได้อย่างมากมายเช่นนี้ได้ ไว้รอบหน้าจะตามกลับไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์กับบรรยากาศเก่าๆ กันอีกครั้งอย่างแน่นอน “รอก่อนนะเพลินวาน”

เพลินวานเปิดบริการ
วันจันทร์ ถึง วันพฤหัสบดี เปิดตั้งแต่ ๑๐.๐๐ – ๒๒.๐๐ น.
วันศุกร์ ๑๐.๐๐ – ๒๔.๐๐ น.
วันเสาร์ ๐๙.๐๐ – ๒๔.๐๐ น.
วันอาทิตย์ ๐๙.๐๐ – ๒๒.๐๐ น.

การเดินทางไปยังเพลินวาน
รถยนต์ส่วนตัว
ได้ ๒ เส้นทาง
สายธนบุรี – ปากท่อ (ทางหลวงหมายเลข ๓๕) ผ่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม แล้วเลี้ยวซ้ายเข้า ถ.เพชรเกษม
(ทางหลวงหมายเลข ๔) ผ่านเพชรบุรี เข้าหัวหิน ใช้เวลาประมาณ ๒.๓๐ ชั่วโมง

สายพุทธมณฑล ผ่านนครปฐม ราชบุรี เพชรบุรี ใช้เวลาประมาณ ๓ ชั่วโมง

รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศมี ๒ ประเภท คือ ชั้น ๑ และ ชั้น ๒ ออกเดินทางจากสถานีขนส่งสายใต้ใหม่ กรุงเทพ ฯ-หัวหิน
ใช้เวลาเดินทางทั้งสิ้น ๓ ชั่วโมง โดยจะออกรถทุกๆ ๓๐ นาที ระหว่างเวลา ๐๕.๐๐ – ๒๒.๐๐ น.
ส่วนสถานีเดินรถประจำทางในหัวหินอยู่บริเวณโรงแรมสิริเพชรเกษม บริเวณถนนสระสรง ใกล้ๆถนนเดชานุชิต
โดยจะมีรถออกจากหัวหินทุกๆ ๔๐ นาที ระหว่างเวลา ๐๓.๐๐ – ๒๑.๐๐ น.

รถตู้
สามารถใช้บริการรถตู้ โดยเลือกขึ้นที่ท่ารถแถวถนนข้าวสาร และอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

รถไฟ
จากสถานีรถไฟหัวลำโพง มีขบวนรถไฟสายใต้ผ่านหัวหิน ปราณบุรี และ ประจวบคีรีขันธ์ ทุกวัน
โทร. ๐๒ ๒๓๓ ๗๐๑๐ , ๐๒ ๒๓๓ ๗๐๒๐

ข้อมูลจากเว็บไซต์ : http://www.plearnwan.com

สถานีรถไฟหัวหิน

รายละเอียดความเป็นมาของตัวสถานีหัวหิน เมื่ออาศัยความช่วยเหลือจากพี่ Google ก็ได้รายละเอียดมาดังนี้

“สถานีรถไฟหัวหิน ตั้งอยู่ถนนพระปกเกล้า ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายใต้ ทางด้านอาคารสถาปัตยกรรมได้รับยกย่องเป็นอาคารอนุรักษ์ อาคารหลังแรกก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2454 แต่อาคารที่เห็นในปัจจุบัน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2469 โดยพระเจ้าพี่ยาเธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน เมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชาการรถไฟ แห่งกรุงสยาม ซึ่งได้จากการยกอาคารไม้ที่จะใช้ในงานสยามรัฐพิพิธภัณฑ์ ซึ่งมีแผนจะจัดที่สวนลุมพินีเมื่อปลายปี พ.ศ. 2468 แต่ไม่ได้มีการจัดจริงเนื่องจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จสวรรคต และ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชกระแสให้เลิกจัดงานดังกล่าว เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2468 (นับอย่างปัจจุบันต้องปี พ.ศ. 2469 เพราะอยู่ในปี ค.ศ. 1926)

อาคารสถานีรถไฟหัวหินเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมวิคทอเรียเช่นเดียวกับโรงแรมรถไฟหัวหิน มีราย ละเอียดสวยงามประดับเสา ค้ำยัน และอื่นๆ”

ที่มา : http://th.wikipedia.org/wiki/สถานีรถไฟหัวหิน

เห็นป้ายสถานีแล้ว ไม่รู้จะถ่ายยังไงดี ลองย้อนแสงดู ก็ได้มาแบบที่เห็นนี้

ป้ายบอกชื่อสถานีชัดเจน

ที่สถานีรถไฟหัวหิน แห่งนี้ เค้าทำความสะอาดกันหมดจดจริงๆ แม้ม้านั่งหนักๆ ก็ยังตะแคงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

ทำความสะอาดกันหมดจดจริงๆ

สถานีรถไฟหัวหิน แม้สถานที่นี้จะฟังแล้วดูเก่าแก่ หากแต่ในสถานที่จริงนั้น ได้รับการดูแลบำรุงรักษาอย่างดีทีเดียว ถ้าจะบอกว่า เทียบกับอีกหลายๆ สถานีแล้วคนละเรื่องเลยก็คงได้ อย่างเก้าอี้นั่งผู้โดยสารที่เห็นนั้น ถูกพลิกตะแคง เอียงลง ก่อนที่จะมีการกวาดเช็ดทำความสะอาดพื้นอย่างดี ต้องขอชื่นชมทีมงานที่ดูแลสถานนีนี้อย่างจริงใจครับ เพราะจากความสะอาดไม้ยั้งแบบนี้ ทำให้สถานีรถไฟหัวหินแห่งนี้ คงความเก่าแก่และมีมนต์ขลังของสถานที่ได้ไม่เปลี่ยนแปลง จริงๆ ครับ

ภาพที่ถ่ายมาได้นั้นยังไม่หมดเพียงเท่านี้ สามารถเข้าติดตามได้จากอัลบั้มภาพที่นี่ อัลบั้มภาพ สถานีรถไฟหัวหิน

ถนนคนเดิน ซีฟู้ดอร่อยๆ

เราไปถึงที่พักก็ค่ำแล้ว จึงต้องไปหาที่จอดรถ เมื่อได้ที่เหมาะเจาะแล้วก็เดินแบกกระเป๋า สัมภาระต่างๆที่มี แหวกฝูงชนที่เดินชมสินค้าอยู่บนถนนคนเดินหัวหินแห่งนี้ เข้าไปยังที่พักเพื่อเก็บของก่อนที่จะลงมาเดินเล่นชมสินค้า เหมือนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ทั้งชาวไทย และต่างชาติ มากหน้าหลายตาที่ต่างก็ต้องการเข้ามาสัมผัสบรรยากาศ กลิ่นไอของถนนคนเดิน หัวหิน แห่งนี้

ถนนคนเดินกับร้านขายอาหารทะเล ปิ้งย่าง หรือหากจะอยากลองสเต็ก ก็ได้ตามแต่ต้องการ

บ้างก็กินอาหาร บ้างก็เดิน บ้างก็ถ่ายภาพ

แต่ก่อนจะย่างเท้าเข้าสู่ถนนเบื้องล่าง ที่เราเพิ่งจะเดินผ่านมาเมื่อสักครู่นี้ ก่อนเข้าสู่ที่พัก ก็ขอเปิดประตูออกไปสัมผัสกับบรรยากาศถนนคนเดินที่หัวหินแห่งนี้ในมุมสูงกันเสียก่อน ถนนที่ทอดยาวมีคนเดินกันขวักไขว่นั้น มีร้านขายอาหารทะเลอยู่หลายร้าน หรือแม้กระทั่งสเต็กแบบต่างๆ เมื่อมองจากมุมบนนี้จะเห็นความรีบเร่ง แข่งกับเวลาในการปิ้ง ย่าง ทั้งอาหารทะเล ทั้งสเต็ก เพื่อนำไปเสริฟให้กับลูกค้าที่นั่งรอรับประทานอยู่ภายในร้าน ส่วนร้านอื่นๆ นั้นไม่สามารถมองเห็นได้เพราะหลังคาเต็นท์ที่วางตั้งขายสินค้า ไม่ได้โปร่งแสงให้มองเห็นได้ คงเห็นเพียงแค่หลังคา กับหลังคาที่มองเห็น

พ่อค้ากำลังนำเสนอกุ้งมังกรตัวใหญ่ๆ ปิ้งย่าง ให้กับลูกค้า

อยากกินกุ้งมังกร ก็ต้องต่อรองราคากันหน่อย

ร้านนี้เด่นที่บรรยากาศ แต่งร้านได้เข้ากับความเป็นหัวหินมาก

ร้านนี้เข้ากับหัวหินจริงๆ

พักเหนื่อยกันสักพักก็ได้เวลาเดินชมตลาดกันแล้ว เดินผ่านหน้าร้านขายอาหารทะเลมากมาย ที่มองลงมาจากทางด้านบนเมื่อสักครู่นี้ ความวุ่นวายหน้าร้านนั้น ในแต่ละร้านไม่แตกต่างกัน ลูกค้าบางส่วนเข้ามาเลือกหากุ้งมังกรตัวเขื่องที่สนนราคาอยู่ประมาณ กิโลละพันห้าร้อยบาทเห็นจะได้ เสียงต่อรองราคาของลูกค้า สลับกับเสียงชักชวนลูกค้าให้เข้าร้าน ของแต่ละร้านนั้น ดังมาเป็นระยะๆ ซึ่งการที่มีร้านขายอาหารทะเลหลายร้าน อยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้ คารมการชักชวน และกล้าแลก กล้าเสนอ ต่อรองให้กับลูกค้า ก็ดูจะมีภาษีเหนือกว่า จะสามารถฉกฉวยลูกค้าไปได้ตามที่ต้องการ บางร้านยอมลดราคาให้ บางร้านเปลี่ยนจากการลดราคาลง เป็นเสนอแถมข้าวผัดปูให้ทดแทนก็มี ทั้งนี้คงแล้วแต่ท่าทีของลูกค้าที่เจ้าของร้านแต่ละแห่งอาศัยประสบการณ์การขาย จนน่าจะมองออก ถึงความสนใจของลูกค้าแต่ละราย ต่อสินค้าที่กำลังนำเสนอพร้อมงัดวิชาต่างๆ มาถึงดูดลูกค้า โดยอาศัยประสบการณ์การเรียกลูกค้าและขาย มาอย่างยาวนานบนถนนคนเดินหัวหินแห่งนี้

มีของฝากมากมายหลายแบบ ให้เลือกซื้อ เลือกหาไปฝากพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ กันได้

หาซื้อของฝากกันได้มากมาย

กิ๊บติดผม เก๋ๆ ที่สาวๆ มักไม่มองข้าม

กิ๊บติดผม เก๋ไก๋ น่าดู

ข้ามไปอีกฝากของถนน ก็จะยังคงเป็นถนนคนเดินหัวหินเหมือนกัน แต่ร้านขายอาหารปิ้งย่างทางฝั่งนี้ จะเป็นขนาดย่อมๆ ที่มีอาหารให้เลือกไม่หลากหลายนัก ราคาก็ไม่สูงนัก แต่ก็ได้สัมผัสกับรสชาติของอาหารทะเลแท้ๆ กันได้ในบรรยากาศหัวหินแบบนี้ ส่วนหากต้องการมองหาซื้อของฝาก ก็มีให้เลือกซื้อกันหลายแบบ โดยเฉพาะเสื้อที่ถูกเพ้นท์สร้างลวดลายขึ้นมาอย่างน่ารักๆ ชวนให้มอง และเดินเข้าไปเลือกซื้อหากันได้อย่างไม่ยากเย็นนัก นอกจากนี้ก็ยังมี สร้อยต่างๆ กิ๊บติดผม แต่สองอย่างนี้ ก็น่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ จากหลายๆ ที่อยู่แล้ว ซึ่งสินค้าที่นี่อาจจะไม่แตกต่างจากที่อื่นๆนัก แต่ในเวลาที่สินค้าเหล่านั้นมาอยู่ต่างสถานที่กันแล้ว สินค้าบางอย่างกลับดูน่าสนใจขึ้นมาเสียนี่ ไม่เว้นแม้กิ๊บติดผม หรือสร้อยแฟชั่นแบบต่างๆ ที่ก็ยังคงมีคนเต็มร้านอยู่ดี

ภาพที่ถ่ายมาได้นั้นยังไม่หมดเพียงเท่านี้ สามารถเข้าติดตามได้จากอัลบั้มภาพที่นี่ อัลบั้มภาพ ถนนคนเดินหัวหิน

ใจปลา แล้วปลาก็คงสนใจเด็ก

ปลาฉลามขนาดใหญ่รอต้อนรับเราบริเวณทางเข้า

ฉลามขนาดใหญ่รอต้อนรับเรา

บริเวณทางเข้าจะได้พบกับปลาฉลามตัวใหญ่ พร้อมกับกล่องสมบัติ ที่แฝงไปด้วยความรู้ล้วนๆ ยิ่งเปิดกล่องก็จะยิ่งพบกับความรู้มากมาย โดยลักษณะถามตอบ ที่บนฝากล่องสมบัติ จะเป็นคำถาม เมื่อคิดไม่ออก เปิดออกดูภายในกล่อง จะได้รับคำตอบที่บางคำตอบ ก็ยังทำให้ฉงน งงงวยกันได้ต่ออีกว่า จริงหรือ? เช่น ต้นแบบเรือดำน้ำ ได้แนวคิดมาจากอะไร คำตอบก็ได้รับหลังจากเปิดฝากกล่องสมบัติแล้ว นั่นคือ หอยงวงช้างนั่นเอง คำตอบแสดงด้วยเปลือกหอยผ่าครึ่งซีกให้เห็นลักษณะภายใน ซึ่งภายในมีผนังแบ่งกั้นเป็นช่องๆ เพื่อใช้บรรจุก๊าซช่วยในการลอยตัว

สถานที่จัดแสดง จัดแสดงได้น่าสนใจมากๆ

จัดแสดงได้น่าสนใจมากๆ

ก่อนจะเดินผ่านเข้าไปชมทางด้านในกัน เสียค่าบัตรผ่านเล็กน้อย เพื่อเป็นค่าบำรุงสถานที่ ให้เรามีสถานที่เก็บเกี่ยวความรู้คู่กับเราไปนานๆ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหว้ากอทำสถานที่ จัดแสดง ได้สวยงามและน่าติดตามดีจริงๆ ไฟที่เปิดเพียงสลัวๆ เพื่อให้เรามองเห็นสัตว์ต่างๆ ได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ไม่มืดจนกระทั่งเราไม่ปลอดภัย ปลาที่มีมาจัดแสดงมีหลากหลาย ทั้งปลาน้ำจืด และปลาน้ำเค็ม พร้อมทั้งความรู้ในเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับปลา ระบบนิเวศน์ และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ถ่ายปลา ต้องใช้วิธีแพนกล้องตาม พอดีบ้าง ผิดจังหวะบ้าง ก็ทำให้ชัดบ้าง เบลอบ้างสลับกันไป

ลองแพนกล้องตามปลา ชัดบ้าง มัวบ้าง

ปลาที่นี่มีเยอะมากหาก ตากล้องคิดจะลองฝีกฝีมือ แพนกล้องตามปลา เพื่อจะถ่ายภาพปลาให้นิ่งๆ ก็ลองดูกันก็ได้ ไม่ง่ายนัก แต่ก็ไม่ยากนัก เช่นกัน แค่ต้องใช้ความอดทนกันสักเล็กน้อย เพื่อให้ได้ภาพที่สวยกลับมา ตู้ปลาที่นำมาใช้ในการจัดแสดง ก็มีหลายลักษณะอยู่เหมือนกัน ซึ่งก็ทำให้เราได้ชมบรรยากาศแบบไม่ค่อยจะซ้ำกัน เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามแต่ผู้จัดจะได้ออกแบบเอาไว้ แต่คิดว่า คงจะเน้นเลียนแบบตามลักษณะถิ่นที่อยู่ในธรรมชาติเสียมากกว่า

ปลาเก๋าขนาดใหญ่ ก็เป็นจุดสนใจของเด็กๆ ปลาสนใจเด็ก เด็กสนใจปลา

ปลาเก๋าขนาดใหญ่ ก็เป็นจุดสนใจของเด็กๆ

ผ่านตู้ปลาที่หลากหลาย ผ่านปลาหลายชนิดมาแล้ว เดินตามทางไปเรื่อยๆ เราก็จะได้พบกับแท็งค์ขนาดใหญ่ เป็นแท็งค์ปลาน้ำเค็ม ที่มีปลาขนาดตัวเขื่องๆ ว่ายวนเวียนไปมาน่าเวียนหัวดีเหมือนกัน ปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนไปมาอย่างมากมาย แต่ก็มีบ้างที่สะดุดตาแบบเต็มๆ ก็จะไม่สะดุดตาได้อย่างไรในเมื่อ ปลาเก๋า ตัวใหญ่ๆ เป็นปู่ปลาซะละมั้งคับ เพราะตัวใหญ่มาก แบบไม่เคยเห็นที่ตลาดมาก่อน แล้วมันแทบจะไม่ยอมขยับ เหมือนจะรู้ว่า น้องเล็ก เฝ้ามองดูอยู่ที่กระจกด้านนอก พร้อมส่งสายตาเหล่มอง เพ่งเล็งไปที่น้องเล็กอย่างไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใด ส่วนน้องเล็กก็เฝ้ามองด้วยความสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าอายุอานามของปลาเก๋าตัวเขื่องนี้จะประมาณเท่าใด แต่คาดว่า น้องเล็กน่าจะเรียกปลาว่าลุงได้อย่างสบายๆ

ปลาฉลามหูดำ ไม่เคยอยู่นิ่งเลย ดูยังไงก็ยังน่ากลัว

ปลาฉลามหูดำ ไม่เคยอยู่นิ่งเลย

ภายในตู้เดียวกัน ปลามีครีบหลัง ที่มักจะทำให้คนตกอกตกใจกันได้ เวลาเห็นครีบแบบนี้โผล่พ้นน้ำ แล้วพุ่งตรงมายังเรา ใช่แล้ว ปลาฉลาม นั่นแหละครับ ปลาฉลามเป็นปลาที่ไม่หยุดนิ่ง เหมือนมันจะต้องว่ายวนไปเรื่อยๆ เพื่อให้น้ำผ่านปากออกไปทางช่องเหงือกข้างลำตัวเพื่อกรองอ๊อกซิเจนไปใช้ในการหายใจ ปลาฉลามที่ปรากฏโฉมให้เห็นนี้ เป็น “ปลาฉลามหูดำ” สังเกตที่ครีบจะมีสีดำบริเวณปลายของครีบหลัง และหาง ซึ่งแตกต่างจากพันธุ์อื่นอย่างไรบ้างนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกัน

หอยเม่น รูปร่างดูบิดๆ เบี้ยวๆ เล็กน้อย เมื่อมองจากโดมทรงกลมๆ

หอยเม่น เมื่อมองจากโดมทรงกลม

ปลาขนาดเล็กๆ และหอยเม่น ถูกซ่อนไว้อยู่ภายใต้โดมแก้วทรงกลมๆ อย่างที่เห็น นัยว่า เพื่อให้มองเห็นได้อย่างชัดเจน เพราะคุณสมบัติที่ทำหน้าที่คล้ายเลนส์ของทรงกลมนี้ ทำให้เรามองภาพกันได้ชัดๆมากขึ้น อย่างในภาพจะเป็นหอยเม่น ที่จับภาพมาได้จากทรงกลมนี้

อุโมงค์ปลา มีแสงลอดลงมาจากทางด้านบน ดูสวยงามไม่น้อย

อุโมงค์ปลา นักท่องเที่ยวชื่นชมกันใหญ่

เดินไปอีกหน่อย ก็ต้องตื่นตาตื่นใจกันอีกครั้งกับอุโมงค์ปลา ฝูงปลาหลากหลายที่ว่ายเวียนผ่านหัวเราไปมา ทำให้เกิดความเพลิดเพลิน กับเสียงเรียก ชี้ให้ดูทางนั้น ดูทางนี้ของเด็กๆ และพ่อแม่ผู้ปกครอง ซึ่งดังอย่างไม่ค่อยจะขาดระยะ ปลากระเบน ก็วายมาโชว์ท้องให้เราได้เห็น ความขาวเนียนแบบไม่ง้อครีมทาให้ขาว ที่วางขายกันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน กันอย่างใกล้ชิดติดขอบกระจกโดมเลยทีเดียว

ปลาดาว ชูขาขึ้นเลียดผิวน้ำ ไม่รู้ถึงจุดประสงค์เหมือนกัน

ปลาดาว หาอะไรบนผิวน้ำหว่า

บริเวณทางเดินออก มีบ่อปูนซีเมนต์อยู่ ซึ่งภายในบ่อจะมีเลี้ยงปลาดาว,หอยมือเสือ และขาดไม่ได้ ก็ปลิงทะเล ให้เรามองเห็น และพิจารณากันได้อย่างใกล้ชิดทีเดียว ในช่วงที่ไปนั้น ไม่รู้สาเหตุอะไรที่ทำให้ปลาดาวตัวหนึ่ง เกาะขอบอ่างขึ้นมาแล้วเอาขาแฉกหนึ่งขึ้นโชว์บนผิวน้ำให้ได้ถ่ายภาพกันอย่างใกล้ๆ เช่นนี้ แต่ก็ต้องถือว่า เป็นโชคดีก็แล้วกัน ทำให้ได้มองเห็นตุ่มขายั้วเยี้ยะอย่างมากมายของมันอย่างใกล้ชิดแบบนี้เป็นครั้งแรก ปลาดาวที่เห็นได้ในบ่อนี้ ก็มีสีมีสันหลากหลาย ไม่ทราบความเหมือน หรือแตกต่างของสายพันธุ์เหมือนกัน ว่าต่างกันมากน้อยแค่ไหน แต่สีสันบนลำตัวของปลาดาวก็สะกดสายตาให้เพ่งพิจารณา ความสวยงามที่เห็นอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่อยากละสายตาทีเดียว

ภาพที่ถ่ายมาได้นั้นยังไม่หมดเพียงเท่านี้ สามารถเข้าติดตามได้จากอัลบั้มภาพที่นี่ อัลบั้มภาพ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ หว้ากอ