วันแม่ในปี 2010 นี้ เป็นปีแรก ที่ครอบครัวเราฉลองวันแม่ เที่ยวกันในวันแม่ โดยที่พ่อไม่ได้ไปด้วยกันกับพวกเรา พ่อจากพวกเราไปแล้ว แต่ก็คงจะกำลังมองพวกเราจากเบื้องบนลงมาแน่ๆ พวกเราเชื่อแบบนั้น
ออกเดินทางโดยรถไฟฟ้า
|
||||||
|
|
ได้มีโอกาส ติดตามแม่ และเพื่อนของแม่ ไปให้อาหารปลาที่วัดหงษ์แห่งนี้ อ่านไม่ผิดครับ วัดหงษ์ ไม่ใช่ วัดหงส์ นะครับ ปลาที่นี้ชุกชุมเป็นอย่างยิ่ง เพิ่งจะเคยมาครั้งแรก ก็ต้องตกตะลึง ถึงจำนวนคนที่หมุนเวียนเข้ามาให้อาหารปลากันอย่างไม่ขาดสาย พ่อแม่ พาลูกมาให้อาหารปลากันก็ไม่น้อย อาหารปลามีทั้งแบบขนมปัง ขนมมีสีๆ คล้ายขนมเด็กๆ และเมล็ดอาหารปลา ก็ยังมีให้เลือกหลายขนาด ส่วนใครจะต้องการอาหารปลาในปริมาณเท่าไหร่ ก็มีให้เลือกแบบไม่ต้องเกรงใจกันเลย อาหารปลามีขนาดตั้งแต่กระป๋องพลาสติกเล็กๆ ไปจนกระทั่งยกกระสอบนั่นแหละ มีให้เลือกตามความพอใจผู้ที่ต้องการจะทำบุญจริงๆ 
ของเล่นเด็กๆ บันไดงู
ของเล่นเด็กๆ ตุ๊กแก หรือจิ้งจกหว่า
ของเล่นเด็กๆ กังหันสีสวยๆ
ของเล่นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึง
ทำบุญกันไหมครับ
เครป ขนมอร่อยๆ ดูจากลีลา
ของเล่นเด็กผู้หญิง
มาวัดหงษ์ ก็ต้องหาของที่ระลึก
ของที่ระลึกที่วัดหงษ์
ทำสังฆทาน ด้วยกระเป๋าสวยๆ
วังปลา วัดหงษ์ปทุมมาวาส
เก็บภาพชีวิต ร้านขายของ
แย่กันกินน่าดูทีเดียว
ปลาขึ้นมาแย่งอาหารกัน
ถูกดันจนลอยเหนือน้ำ
อ้าปากกว้างๆ นะ
ปลาที่เห็นอยู่นั้นก็มีจำนวนหนาแน่นมากจริงๆ จนกระทั่งในบางครั้ง เมื่อโปรยอาหารปลาลงไปแล้วนั้น จะพบว่า ปลาต่างก็ขึ้นมาแย่งมาเบียดเสียดกัน เพึ่งจะขึ้นมากินอาหารจนกระทั่งปลาบางตัว ต้องลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ หงายท้องขึ้นฟ้า ด้วยความจำยอม ก็มีให้เห็นบ่อยๆ ซึ่งแสดงถึงความหนาแน่นของจำนวนปลาได้เป็นอย่างดี ในบางช่วง ผู้ที่ให้อาหารปลา ก็พลาด ทำเมล็ดอาหารปลาตกอยู่เกลื่อนศาลาเช่นกัน ทำให้เกิดการทำบุญควบขึ้น ทั้งนี้ไม่ใช่ตัวอะไรที่ไหน แต่หากเป็นนกพิราบ ที่คอยบินโฉบไป โฉบมา กินอาหารปลาที่ตกหล่นอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน การไปเที่ยวรอบนี้เลยได้ทั้ง นก ทั้ง ปลา มาเป็นอาหารกล้อง อิ่มสบายไปหลายภาพทีเดียว “แมงมุมลายตัวนั้น ฉันเห็นมันซมซานเหลือทน วันหนึ่งมันถูกฝน ไหลหล่นจากบนหลังคา พระอาทิตย์ส่องแสง น้ำแห้งเหือดไปลับตา มันรีบไต่ขึ้นฝา หันหลังมาทำตาลุกวาว” เพลงๆนี้ หลายๆคน คงได้ยินได้ฟัง และได้ร้องกันบ่อยๆ เมื่อสมัยที่ยังเป็นเด็กๆ กันอยู่ ส่วนผม ก็เคยได้ร้องบ่อยๆ เหมือนกัน ร้องไป แล้วก็ต้องทำท่าทางประกอบเพลงกันไปด้วย เคยแต่ร้อง เคยแต่ฟัง แต่ในสมัยเด็กๆ มีอย่างนึงที่ไม่ได้ทำ นั่นคือ ถ่ายรูปเจ้าแมงมุมลายตัวนั้น นั่นเอง มามีโอกาสเมื่อตอนโตแล้ว หลังจากได้มีกล้อง พร้อมที่จะถ่ายภาพ แต่ก็ไม่มีแบบสวยๆ ให้ถ่าย จนกระทั่งอยู่มาวันนึง ต้องเรียกว่า ฟลุ๊คมากกว่าที่ได้ภาพแมงมุมชุดนี้มา เหตุเกิดก็เพราะว่า ขณะที่กำลังถ่ายภาพดอกแก้วมังกรอยู่นั้น ก็มองเหลือบไปเห็นใต้กลีบหุ้มดอก มีแมงมุมตัวเล็กๆ กำลังกัดกินเหยื่ออยู่ ซึ่งเป็นยุงที่โชคร้าย เลยได้ใช้เวลากับตรงนั้นไปนานพอสมควร ใช้แฟลชหัวกล้องนี่แหละ ยิงใส่ เพื่อให้ได้เห็นแมงมุมชัดเจนขึ้น เนื่องจากเวลาที่ถ่ายภาพเป็นเวลาที่เช้าพอสมควร แสงน้อย แถมยังอยู่ใต้กลีบหุ้มดอกอีก ก็เลยแสงน้อยไปใหญ่ ครั้นจะใช้แฟลชภายนอก ก็ไม่มีที่มากพอจะจัดถ่ายได้โดยสะดวก กลัวว่า ถ้าไปชนดอก ชนไปชนมา กลัวว่าตัวแบบของผมจะวิ่งหนีไปเสียก่อนที่จะถ่ายภาพเสร็จ ก็เป็นอันว่า จบด้วยแฟลชหัวกล้องนั่นแหละ สะดวกที่สุดแล้วในขณะนั้น ยิงไปเสียหลายภาพ แต่ได้ภาพที่ช้ดกลับมาไม่มากนัก เนื่องจากโฟกัสแบบ manual ตลอดรายการ เพราะแบบเล็กมาก ใช้ auto focus แล้วไม่สะดวกเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าแมงมุมลายตัวนั้น จะสายตาพร่ามัวไปขนาดไหนเหมือนกัน ภาพที่ได้มานั้น แทบทั้งหมดที่นำมาแสดง เกิดจากการ crop ภาพ เนื่องจากว่า ตัวแบบเล็กมาก ถ้าไม่ crop มา ก็แทบจะดูหน้าตากันไม่ออกเลยทีเดียว ไม่ทราบสายพันธุ์เหมือนกันว่า มันมีชื่อว่าอะไร รู้แต่ว่า มันกินยุงโดยที่ไม่เห็นมีใยแมงมุมแต่อย่างใด ลองค้นหาจาก google รู้สึกเพื่อนมันจะถูกเรียกว่า Jumping spider นะครับ 
แมงมุม กำลังกินเหยื่อ
แมงมุม กำลังกินเหยื่อ
แมงมุมกำลังกินยุง
แมงมุมกำลังกินยุง
jumping spider
jumping spider
แมงมุมกำลังกินยุง
แมงมุมกำลังกินยุง
jumping spider
jumping spider
หนุ่มบ้านนอกยากจนคนหนึ่ง เสี่ยงโชคเข้ามาหางานทำในกรุงเทพ ทั้งที่มิได้มีความรู้อะไรเลย เนื่องจากได้ทราบข่าวที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่า มีโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพ กำลังรับสมัคร นักการภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา จึงจับรถมากรุงเทพ และเดินกางแผนที่ (ที่เพื่อนเขียนให้) สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น ซึ่งกว่าจะเจอก็เหงื่อตกไปหลายปี๊บทีเดียวแหละ เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงที่แผนกธุรการจึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่ง และยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ นายหนุ่มนั้นก็ยิ้มแหย ๆ ยกมือไหว้แล้วบอกอ่อย ๆ กับเจ้าหน้าที่ว่า “…ขอโทษครับพี่ ผม…คือว่า… ผม…อ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้ครับ…” เจ้าหน้าที่ ที่นั่งรับสมัครอยู่นั้น ก็ชักสีหน้าทันที พักนี้ การโฆษณาสินค้า มักจะมีออกมาในรูปแบบ ที่ว่า ถ้าลูกค้า ซื้อสินค้าของทางบริษัท ในช่วงเวลาหนึ่ง แล้วทางบริษัทผู้ผลิตสินค้า จะนำเงินเหล่านั้น หักออกในจำนวนเงินที่แจ้งตอนโฆษณาว่า ชิ้นละเท่าไหร่ เพื่อนำไปบริจาคให้กับมูลนิธิต่างๆ พร้อมกับแจ้งบ่อยๆ ว่า บริษัท ต้องการเน้นให้เกิดความร่วมมือของคนในสังคม ที่จะทำความดีร่วมกัน แต่ขอเพิ่มเติมสักนิดแล้วกัน หากมีความจริงใจและไม่หวังผลยอดขายอย่างที่ว่าด้วยแล้ว ในหนังโฆษณานั้น ขอให้มีเสียงแจ้งเพิ่มเติม หรือ ให้มีตัวหนังสือเล็กๆ ก็ยังดี และถ้าเป็นตัวหนังสือเล็กๆ ก็ไม่ได้ทำให้เสียค่าเวลาเพิ่มเติมแต่อย่างใด โดยแจ้งให้ผู้ชมทราบว่า “หรือ หากต้องการบริจาคโดยตรง โปรดโอนเงินเข้าบัญชีมูลนิธีโดยตรง หรือโทร …” ดูจะจริงใจมากกว่า การประกาศว่า เราตั้งใจทำเพื่อสังคมมากกว่าการโฆษณาโปรโมทสินค้า และบริษัท นะครับเห็นด้วยไหม? เพราะอย่างน้อย มูลนิธิก็จะได้รับเงินเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ก็ได้เงินเพิ่มอยู่ดี โดยไม่จำเป็นต้องเสียเงินเพื่อซื้อสินค้าของท่าน คนในสังคมก็ได้ทำความดี และเกิดความร่วมมือกันของคนในสังคมด้วย ถือว่า ร่วมด้วยช่วยกันแล้วกันนะครับ  แมลงปอไฟฟ้า  เครื่องตัดหญ้าไฟฟ้า  ตัวควบคุมแมลงปอไฟฟ้า เมื่อสองสิ่ง สองอย่าง มาบรรจบพบกัน พ่อก็เกิดเป็นไอเดียขึ้นมาทันที และไม่รอช้าที่จะนำมันมารวมร่างเข้าด้วยกันเกิดมาเป็นชิ้นงานใหม่อีกชิ้นหนึ่ง ให้เราได้ใช้งานกัน พ่อแยกแมลงปอออก ยกส่วนเครื่องยนต์ทิ้งไป และเครื่องตัดหญ้าไฟฟ้า พ่อก็แยกส่วน ตัดเอาเฉพาะมอเตอร์ไฟฟ้า มาใช้งาน ที่พ่อให้มอเตอร์ไฟฟ้าจากเครื่องตัดหญ้าตัวนึ้ ก็เนื่องจากเครื่องตัดหญ้าไฟฟ้าแบบนี้รอบจัด และสามารถนำไปตัดหญ้าสูงๆ ได้ดีไม่แพ้เครื่องยนต์แต่อย่างใด การควบคุมเครื่อง พ่อก็ตัดเอาคันโยก จากเครื่องตัดหญ้ามาใช้อีกเช่นกัน เมื่อทั้งสองรวมร่างกันอย่างลงตัวแล้ว ก็ได้รูปแบบอย่างที่เห็นในภาพนี้นี่แหละครับ สายไฟที่ใช้ ก็มาจากสายไฟของเครื่องตัดหญ้าไฟฟ้ารุ่นเก่าเก๋าของบ้านอีกเช่นกัน  หัวใจของแมลงปอไฟฟ้า  ใบมีดสำหรับแมลงปอ  ป้องกันหินกระเด็นใส่ |
|||||
|
Copyright © 2010 88foto สะพายกล้อง ท่องเที่ยว เก็บภาพ เก็บเวลา - All Rights Reserved
|
||||||
